Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] Prezydenta Miasta Ł., w oparciu o art. 104 k.p.a. i art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), nakazał R. S. wykonanie instalacji tarasu w budynku przy ul. A 5/7 w Ł., w terminie do dnia 30 września 1995 r., stosownie do zaleceń ekspertyzy technicznej.
W toku postępowania odwoławczego nałożony obowiązek został utrzymany z tym, że Wojewoda [...] zmienił termin jego wykonania – do 30 listopada 1995 r.
Ponieważ R. S. nie wykonała wynikającego z decyzji obowiązku, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia.
Postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy, ale Sąd wyrokiem z dnia 20 września 2002 r., w sprawie II SA/Łd 2216/98, uchylił obydwa postanowienia wskazując na uchybienia w postępowaniu egzekucyjnym.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji ustalił, że R. S. nie wykonała instalacji tarasu. Wobec powyższego, wystosował do zobowiązanej w dniu 25 marca 2003 r. upomnienie.
W związku z bezskutecznością upomnienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając [...] tytuł wykonawczy Nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nałożył na R. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3.000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania obowiązku określonego w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. Jednocześnie organ wezwał zobowiązaną do wykonania określonego w decyzji obowiązku w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
R. S. zgłosiła w ustawowym terminie zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, kewstnionując istnienie obowiązku wykonania izolacji tarasu. Zarzuty te organ stopnia podstawowego uznał za bezpodstawne postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 33 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1966 r. Nr 24, poz. 151 ze zm.). W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał na wymagalność i istnienie obowiązku, a także na brak przesłanek wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwalających na uwzględnienie zarzutów.
Na postanowienie to zobowiązana złożyła zażalenie, w którym podniosła, że w Sądzie Rejonowym dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi toczy się sprawa przeciwko małżonkom B. o ochronę prawa własności i że sąd dopuścił dowód z opinii biegłego, który ma dokonać oględzin budynku.
Orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. organ II instancji utrzymał w mocy, podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W skardze na rozstrzygnięcie drugoinstancyjne R. S. wskazała, iż z protokołu oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 20 maja 2004 r. wynikało, iż taras jest szczelny. W związku z tym, w opinii skarżącej, nałożony decyzją Prezydenta Miasta Ł. obowiązek jego izolacji jest nieaktualny. Podniosła także, iż nie brała udziału w wizji lokalnej, która odbyła się 10 marca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że załączony do skargi protokół oględzin z dnia 20 maja 2004 r. nie został sporządzony przez organ uprawniony do prowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego stanu technicznego obiektu budowlanego.
Na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. skarżąca oświadczyła, iż dokonała remontu tarasu poprzez wyłożenie go marmurem, ale nie wykonała prac izolacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, iż zakres kognicji sądu ograniczony został jedynie do badania legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Jak wskazano wyżej, podstawą egzekucji administracyjnej prowadzonej przeciwko R. S. jest ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] nakładająca na skarżącą obowiązek wykonania izolacji tarasu, zgodnie z zaleceniami ekspertyzy technicznej. Przedmiotowy akt R. S. próbowała wzruszyć za pomocą zwyczajnych środków zaskarżenia (odwołanie) oraz środków nadzwyczajnych (wniosek o wznowienie postępowania i wniosek o stwierdzenie nieważności), ale bezskutecznie. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wszczął postępowanie egzekucyjne. Zaznaczyć należy, iż w postępowaniu tym, zakres uprawnień organu jest ograniczony. Zgodnie z treścią art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej p.e.a., organ bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie może natomiast oceniać wymagalności i zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ta ostatnia kwestia jest bowiem przedmiotem uprzednio toczącego się postępowania rozpoznawczego.
Zamknięty katalog zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawiera art. 33 p.e.a. Okoliczności powoływane przez zobowiązaną, wskazującą na nieaktualność decyzji obligującej do wykonania izolacji tarasu, nakazują dokonanie oceny podniesionego zarzutu przez pryzmat uregulowania zawartego w art. 33 pkt 1 p.e.a. stanowiącego, iż podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, jego przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie.
Z protokołów wizji lokalnych budynku przy ul. A 5/7 w Ł. przeprowadzanych w dniach 23 czerwca 2000 r. i 11 grudnia 2000 r. wynika jednoznacznie, iż skarżąca nie wykonała obciążającego ją obowiązku. Nadto w protokole oględzin, sporządzonym w dniu 15 stycznia 2001 r., znalazła się informacja o istnieniu zawilgocenia ścian wewnętrznych pomieszczenia pod balkonem R. S., będących skutkiem jego nieszczelności. Skarżąca na rozprawie w dniu 9 listopada 2006 r. sama przyznała, że przeprowadziła remont tarasu, ale nie uznała za potrzebne wykonanie jego izolacji. W niniejszej sprawie, dla stwierdzenia, iż obowiązek został wykonany zgodnie z decyzją nie wystarczyło jedynie położenie nowej posadzki, konieczne było bowiem przeprowadzenie dodatkowych prac uszczelniających powierzchnię balkonu, szczegółowo opisanych w decyzji Nr [...], a tych, jak oświadczyła R. S., nie zrealizowano.
Podstawą decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] była ekspertyza dotycząca stanu technicznego izolacji budynku przy ul. A 5/7 w Ł. stwierdzająca między innymi brak dostatecznej izolacji przeciwwilgociowej, powodującej przeciek wody do pomieszczenia znajdującego się pod tarasem. Powyższego faktu nie udało się R. S. skutecznie zakwestionować w toku postępowania administracyjnego. Obecnie skarżąca wskazuje, iż wyłożyła taras mozaiką kamienną tak, iż na powierzchni balkonu nie są widoczne żadne dziury. Na potwierdzenie powyższego zobowiązana powołuje zapis w protokole wizji lokalnej z dnia 20 maja 2004 r. (k.
5) oraz protokół z 17 września 2004 r. (k. 50), w którym kontrolujący zaznaczyli, iż nie stwierdzono zawilgocenia garażu pod tarasem. Jak jednak wynika z powołanej wyżej ekspertyzy technicznej problem szczelności tarasu nie sprowadza się jedynie do ułożenia nowej nawierzchni, a głównie do izolacji podłoża pod warstwą płytek, a tej skarżąca nie wykonała. Brak odpowiedniej izolacji nadal grozi przeciekaniem wody do pomieszczenia znajdującego się pod balkonem. Tym samym nie można twierdzić, że obowiązek nałożony decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] jest nieaktualny i nie istnieje zwłaszcza, że w tym samym protokole z dnia 17 września 2004 r. kontrolujący wskazali na ślady zacieków w garażu pod tarasem.
W uzasadnieniu skargi R. S. podniosła, iż w dniu 10 marca 2005 r. organ przeprowadził wizję lokalną spornej nieruchomości, o terminie której skarżąca nie została poinformowana i w której nie brała udziału. Sąd stwierdza, iż w aktach administracyjnych brak protokołu z tej czynności.
Odnosząc się do wskazanego zarzutu zaznaczyć trzeba, iż niezawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzanego dowodu stanowi istotne naruszenie art. 79 k.p.a., niemniej uchybienie to w świetle okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim twierdzeń samej skarżącej, nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie. Zaakcentować należy raz jeszcze, iż R. S. przyznała, że nie wykonała instalacji tarasu zgodnie z decyzją nakładającą taki obowiązek. Z treści skargi wynika również, iż R. S. znany był przebieg oględzin z dnia 10 marca 2005 r., a organ nie uniemożliwił skarżącej wypowiedzenia się do wyniku przeprowadzonego dowodu, wobec czego nie doszło do pozbawienia skarżącej możliwości obrony jej praw w postępowaniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, iż organ zasadnie przyjął, że nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 33 p.e.a., warunkujące uwzględnienie wniesionych zarzutów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.