Uzasadnienie
M. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy oprawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z córką. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1645 zł. Nie posiada żadnego majątku. Skarżąca oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 1 lutego 2016 r. w pkt 1 umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zaś w pkt 2 przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata.
W sprzeciwie od tego postanowienia strona wniosła o zmianę orzeczenia poprzez przyznanie jej prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w brzmieniu nadanym w brzmieniu ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która to nowelizacja stosowanie do art. 2, w omawianym zakresie ma zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skoro więc przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu są świadczenia z funduszu alimentacyjnego, to skarżąca z mocy ustawy korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych i z tego też względu postępowanie w tym zakresie należało umorzyć i w rezultacie utrzymać w mocy pkt 1 postanowienia starszego referendarza sądowego.
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Zgodnie zaś z art. 245 § 3 prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. tylko ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze sytuację materialną, przedstawioną przez skarżącą, za uzasadnione należy uznać przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Strona w sposób dostateczny wykazała, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2. Należało zatem zmienić pkt 2 postanowienia referendarza sądowego i przyznać prawo pomocy zgodnie z jej wnioskiem, a więc przez ustanowienie radcy prawnego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 260 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 oraz art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 262 oraz p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
a.bł.