Uzasadnienie
S. N. pismem z dnia 1 czerwca 2018 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponagleń na nierozpatrzenie wszystkich decyzji organu z dnia [...] roku.
Skarżący podniósł, że ww. postanowieniem dowiedział się, że "sprawa [...] została zakończona w dniu 13 kwietnia 2018 r., o czym nie został poinformowany. Wskazał, iż uznaje pismo z dnia 13 kwietnia 2018 r. i postanowienie z dnia [...] r. za decyzje w sprawie jego odwołań, i że składa skargę na obydwie wyżej wymienione decyzje".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Kolegium podniosło, że na postanowienie z dnia [...] r. uznające ponaglenie S. N. na niezałatwienie jego odwołania "od wszystkich decyzji z dnia [...] r." za nieuzasadnione, nie służy skarga do WSA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, a contrario skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi, jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które w zasadzie nie załatwia sprawy, lecz dotyczy samego postępowania w sprawie. Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu dotkniętego postanowieniem. Prawo zażalenia wynika z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo.
Zastosowany przez Kolegium przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia wydanego na jego podstawie, do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Jak wskazano powyżej, zaskarżone przez skarżącego postanowienie, nie mieści się w kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wystąpienie powyższej okoliczności skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
A.B.