Uzasadnienie
W dniu 23 czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. Z., D. B., S. B., T. N., K. P., A. T., Ł. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 21 czerwca 2011 r. nr IX/93/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.). Jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi zachodzi wówczas, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy.
Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy, natomiast druga, res iudicata, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii, z czym związana jest niemożność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 marca 2013r., w sprawie o sygn.akt II SAB/Go 6/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu, niniejsza skarga M. Z., D. B., S. B., T. N., K. P., A. T., Ł. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 21 czerwca 2011 r. nr IX/93/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia jest tożsama ze skargami: M. Z. oznaczona sygn.akt II SA/Łd 225/14, D. i S. B. oznaczona sygn.akt II SA/Łd 226/14, K. P. oznaczona sygn.akt II SA/Ł 227/14, T. N. oznaczona sygn.akt II SA/Łd 228/14, A. i Ł. T. oznaczona sygn.akt II SA/Łd 229/14. W wymienionych sprawach przedmiotem skarg była uchwała Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 21 czerwca 2011 r. nr IX/93/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Wielunia. Przy czym w sprawach o sygnaturach II SA/Łd 225/14, II SA/Łd 226/14, II SA/Łd 228/14 i II SA/Łd 229/14 skargi zostały odrzucone, natomiast w sprawie II SA/Łd 227/14 sprawa jest w toku, na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie zostały prawomocnie zakończone, a skoro tak niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie kolejnej skargi tożsamej podmiotowo i przedmiotowo. Nie budzi wątpliwości sądu, iż pomiędzy przywołanymi skargami zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa.
Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
LS