Uzasadnienie
II SA/Łd 668/04
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na A. i Z. J. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie czterech miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z określeniem robót do wykonania w budynku letniskowym zrealizowanym na działkach nr ew. 4335 i 4336 położonych w miejscowości P., gmina N..
Od powyższej decyzji odwołał się Z. J.. Odwołujący się zakwestionował ustalenia dokonane przez organ I instancji dotyczące odstępstw przy realizacji obiektu od warunków pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W motywach swego rozstrzygnięcia organ II instancji zwrócił uwagę, iż na skutek dokonanych przez inwestora odstępstw od projektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. po rozpatrzeniu zawiadomienia Z. J. z dnia 10 grudnia 2002 r. o zakończeniu budowy wydał w dniu [...] na podstawie art. 54 ust.1 – Prawa budowlanego z 1994 r. decyzję nr [...] zgłaszającą sprzeciw w sprawie zakończenia budowy budynku letniskowego zrealizowanego na działkach nr ew. 4335 i 4336 położonych w miejscowości P., gmina N., w oparciu o decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę oraz decyzję nr [...] z dnia [....] zmieniającą powyższe pozwolenie.
Od decyzji tej nie wpłynęło odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i stała się ona ostateczna i wiążąca organy w dalszym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nie weryfikował dokonanych przez organ I instancji ustaleń w zakresie oceny dokonanych odstępstw od projektu tym bardziej, że przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i kwestia ta należy do uznania organu rozpatrującego sprawę.
Skoro istnieje ostateczna decyzja zgłaszająca sprzeciw w sprawie zakończenia budowy ze względu na odstępstwo od zatwierdzonego projektu, organ zobowiązany był wydać decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, w celu zalegalizowania obiektu.
Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonywanych robót budowlanych. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. i A. J., wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż projekt budowlany zamienny (uwzględniający zmiany) został wykonany przez osobę uprawnioną i załączony do zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych, wobec czego postępowanie skarżących było zgodne z przepisami prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, wskazując iż argumenty podniesione w skardze do Sądu nie wnoszą do sprawy nowych istotnych elementów nieznanych wcześniej organowi odwoławczemu, które mogłyby wpłynąć na zmianę zapadłej decyzji, będącej konsekwencją stwierdzenia, że przedmiotowy budynek mieszkalny należy doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, przed udzieleniem pozwolenia na jego użytkowanie.
Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 roku pełnomocnik skarżących cofnął skargę i wyjaśnił, że jego stanowisko procesowe podyktowane jest faktem złożenia przez skarżących w dniu 1 października 2004 roku projektu sporządzonego przez architekta uprawnionego i w związku z tym rozpoznanie sprawy stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części.
Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).
W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania.
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Oświadczenie skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
W sprawie niniejszej oświadczenie pełnomocnika skarżących radcy prawnego W. R. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne.
Z uwagi na powyższe Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mając na uwadze powołane wyżej przepisy.