Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] uznał za nieuzasadnione, zażalenie R. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą,A." we W., na niezałatwienie przez Starostę [...] w terminie, sprawy z wniosku tegoż przedsiębiorcy o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego z kompleksem instalacji wewnętrznych oraz elementów zagospodarowania terenu w Z. przy ul. A.77-79.
Doręczając wnioskodawcy powyższe rozstrzygnięcie, organ pouczył go o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia.
W dniu 21. grudnia 2005r. R. S., reprezentowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, złożył skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. art. 3 § ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 3) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 6) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 2) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. (§ 2)
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., póz. 1071 ze zm.) jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § l k.p.a. ma charakter wpadkowy. Na wydane w tym trybie postanowienie, nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia a w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego.
Niezależnie od pozytywnego albo negatywnego stanowiska, zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu, wyrażone w trybie art. 37 § l k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.maja 2001r., sygn.akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116)
W konsekwencji przyjąć zatem należy, że skarga na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 12.lutego 2002r., sygnakt II SA/Gd 3920/01, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 76109 oraz z dnia 27.września 2001 r., sygn.akt I SAB 177/01, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 84483)
Faktem jest, że skarżący został pouczony przez organ odwoławczy o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego przy czym udzielone mu pouczenie było nieprecyzyjne. Organ nie określił bowiem przedmiotu skargi, co sugerować mogło, iż skarga dotyczyć ma doręczonego postanowienia.
Tym niemniej skarżący reprezentowany jest przez fachowego pełnomocnika, co wykluczało, na etapie postępowania sądowego, dokonywanie pouczeń oraz wzywanie do modyfikacji przedmiotu skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.
Po myśli art. 232 § l pkt l p.p.s.a. zarządzono natomiast zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego.