Uzasadnienie
K. B.-C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], odmawiające skarżącej wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oznaczonej sygnaturą [...].
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ pierwszej instancji, wobec czego skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Starosta Powiatu [...] nadmienił jednocześnie, że K. B.-C. złożyła również na powyższe postanowienie zażalenie, które do dnia przekazania odpowiedzi na skargę nie zostało rozpatrzone przez organ drugiej instancji.
Zarządzeniem z dnia 30 września 2021 r. skarżąca została wezwana do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej – w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 3 w zw. z art. 299 § 2 p.p.s.a.). Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 15 listopada 2021 r. (vide: pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 14 kwietnia 2022 r. – k. 38). Skarżąca w zakreślony terminie nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl § 3 przywołanego artykułu w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 2, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Do wezwania stosuje się odpowiednio sposób doręczenia, o którym mowa w § 1. Przepis ten stanowi, że sąd doręcza pisma pocztą przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru lub równoważną przesyłką.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z dnia 30 września 2021 r. skarżąca została wezwana, stosownie do treści art. 299 § 3 w zw. z art. 299 § 2 p.p.s.a., do wypełnienia obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 15 listopada 2021 r., zatem ostatnim dniem dwumiesięcznego terminu do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju był dzień 15 stycznia 2022 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie dopełniła ustawowego obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.
Wobec tego, że brak formalny skargi (brak ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej) nie został usunięty w wyznaczonym terminie, Sąd był zobligowany do jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odrzucenie zaś skargi wyłącza możliwość merytorycznego zbadania zasadności zarzutów w niej podniesionych.
Jednocześnie Sąd stwierdza, że nawet usunięcie powyższego braku formalnego skargi nie uprawniałoby do odstąpienia od jej odrzucenia, albowiem zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przedmiotem zaskarżenia, co jednoznacznie wynika ze skargi, jest postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], odmawiające K. B.-C. wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oznaczonej sygnaturą [...].
Od powyższego postanowienia przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Wojewody [...], o czym skarżąca została pouczona w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga bezpośrednio na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Przy czym za wyczerpanie środków zaskarżenia nie można rozumieć jednoczesnego złożenia zażalenia oraz skargi na postanowienie organu pierwszej instancji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca skorzystała również z przysługującego jej w administracyjnym toku postępowania środka zaskarżenia i wniosła zażalenie do Wojewody [...] od opisanego na wstępie postanowienia Starosty Powiatu [...], które jednak do dnia przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę nie zostało rozpatrzone przez organ drugiej instancji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec tego skarga, jako niedopuszczalna z innych wskazanych powyżej przyczyn podlegałaby odrzuceniu nawet w sytuacji usunięcia jej braku formalnego przez skarżącą, jako wniesiona na akt administracyjny niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
dc