Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2001 r. T.D. zwrócił się do Prezydenta
Miasta R. o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za pozwolenie na sprzedaż alkoholu w 2001 r. w wysokości 11.640,00 zł. W piśmie stwierdzono, iż T.D. jest właścicielem Firmy A Zakład Pracy Chronionej w R. W 2001 r. uiścił on opłatę z tytułu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w wysokości 11.640,00 zł.
Prezydent Miasta R. pismem nr [...] opatrzonym datą [...] odmówił zwrotu kwoty 11.640,00 zł. podnosząc, iż brak jest podstaw prawnych do oddania tej kwoty.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2002r. T.D. wezwał Prezydenta Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa przez wszczęcie postępowania i stwierdzenie nadpłaty w kwocie uiszczonej za pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2001 r.
Prezydent Miasta R. nie udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 4 kwietnia 2002 r.
W dniu 11 maja 2002 r. T.D. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Prezydenta Miasta R. polegającą na odmowie uznania zwolnienia od opłaty za sprzedaż napojów alkoholowych i zażądał stwierdzenia istnienia nadpłaty w kwocie 11.640,00 zł. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż uiścił opłatę za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2001 r. w wysokości 11.640,00 zł. Z uwagi jednak na fakt, iż prowadzi on zakład pracy chronionej nie powinien jej uiszczać. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2002r. w sprawie S.A./Bk 976/99. W tym stanie rzeczy skarżący wezwał Prezydenta Miasta R. do zwrotu opłaty, lecz odmówiono mu oddania żądanej kwoty. W konkluzji wniósł więc o orzeczenie, iż nie miał obowiązku wniesienia opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2001 r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji oświadczył, iż uwzględnia skargę w całości i wnosi o umorzenie postępowania. Podniesiono także, iż opłata w kwocie 11.640,00 zł. została zwrócona T.D.
W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2002 r. T.D. podniósł, iż faktycznie zwrócono mu opłatę w wysokości 11.640,00 zł., lecz nadal popiera skargę. Do zapłaty pozostaje bowiem oprocentowanie nadpłaty oraz koszty zastępstwa adwokackiego w wysokości 2000 zł. Zadeklarował jednocześnie gotowość cofnięcia skargi, ale dopiero po zapłaceniu przez stronę przeciwną oprocentowania nienależnie pobranej kwoty oraz poniesionych przez niego kosztów zastępstwa adwokackiego.
W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2004 r. T.D. cofnął skargę w odniesieniu do uiszczonej opłaty za zezwolenie na sprzedaż alkoholu z uwagi na zawarcie ugody z Prezydentem Miasta R. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 póz. 12707 skarżący może cofnąć skargę. Takie cofnięcie jest dla sądu wiążące. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest więc czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym i tym samym z rozpoznania wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. T.D. cofnął skargę, gdyż zwrócono mu opłatę pobraną tytułem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w 2001 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, umorzył postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej.
Wobec faktu, iż organ administracji uwzględnił skargę T.D. Sąd - na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżącego kwotę 2.315 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyły się w sprawie niniejszej kwoty: 300 zł. -uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu, 2000 zł. - poniesiona przez T.D. na pokrycie kosztów zastępstwa adwokackiego oraz 15 zł., którą uiścił on tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.