Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2001r. T.D. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za pozwolenie na sprzedaż alkoholu w 2000r. w wysokości 7340,20 zł. W piśmie stwierdzono, iż T.D. jest właścicielem Firmy A Zakład Pracy Chronionej w R. W 2000r. uiścił opłatę z tytułu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w wysokości 7340,20 zł. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2000r. w sprawie S.A./Bk 976/99 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż opłata za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest rodzajem niepodatkowej należności budżetu gminy i dlatego z mocy ustawy wyłączony jest obowiązek jej wnoszenia przez zakłady pracy chronionej na podstawie art.31 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych/Dz.U. nr 123 poz.776 z późn. zm./. W związku z czym T.D. przysługuje zwrot uiszczonej opłaty.
Wobec nie otrzymania odpowiedzi na pismo z dnia 30 listopada 2001r. T.D. pismem z dnia 24 stycznia 2002r. ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 7340,20 zł i jej zwrot.
Prezydent Miasta R. pismem nr [...] opatrzonym datą [...] odmówił zwrotu kwoty 7340,20 zł podnosząc, iż brak jest podstaw prawnych do oddania tej kwoty.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2002r. T.D. wezwał Prezydenta Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa przez wszczęcie postępowania i stwierdzenie nadpłaty uiszczonej za pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2000r.
Prezydent Miasta R. nie udzielił odpowiedzi na pismo z dnia 4 kwietnia 2002r.
W dniu 11 maja 2002r. T.D. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie odmowy uznania zwolnienia skarżącego od opłaty na sprzedaż napojów alkoholowych i stwierdzenia nadpłaty w tej opłacie w kwocie 7340,20 zł.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż uiścił opłatę za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2000r. w wysokości 7340,20 zł. Ponieważ prowadzi zakład pracy chronionej to nie powinien uiszczać tej opłaty. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2002r. w sprawie S.A./Bk 976/99. Skarżący wezwał Prezydenta R. do zwrotu opłaty lecz odmówiono mu oddania tej kwoty. W konkluzji wnosił o orzeczenie, iż nie miał obowiązku wniesienia opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w 2000r.
W odpowiedzi na skargę organ administracji oświadczył, iż uwzględnia skargę w całości i wnosił o umorzenie postępowania. Podniesiono także, iż opłata w kwocie 7340,20 została zwrócona T.D.
W piśmie procesowym z dnia 2 sierpnia 2002r. T.D. podniósł, iż faktycznie zwrócono mu opłatę w wysokości 7340,20 zł lecz nadal popiera skargę. Do zapłaty pozostaje bowiem oprocentowanie nadpłaty oraz koszty zastępstwa adwokackiego w wysokości 1000 zł. Po zapłaceniu oprocentowania oraz kosztów zastępstwa adwokackiego cofnie skargę.
W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2004r. T.D. cofnął skargę w odniesieniu do uiszczonej opłaty za zezwolenie na sprzedaż alkoholu z uwagi na zawarcie ugody z Prezydentem Miasta R. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym a tym samym z rozpoznania wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. T.D. cofnął skargę gdyż zwrócono mu opłatę z tytułu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w 2000r. Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Z uwagi na to, iż organ administracji uwzględnił skargę T.D., na podstawie art.200 w związku z art.201 § 1 i art.54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd zasądził od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżącego kwotę 1235,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyła się kwota 220,20 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, kwota 1000 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego oraz kwota 15 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej.