Uzasadnienie
W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 14 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, instalacji zewnętrznych, układu komunikacji wewnętrznej, urządzenia zieleni i ukształtowania terenu na nieruchomości położonej przy ul. A b.n. w Ł.. Wnioskodawca podniósł, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa i w takich okolicznościach brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje utrzymanie w mocy decyzji wadliwej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 61 § 3 P.p.s.a. przewidział rozszerzenie możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydane lub podjęte we wszystkich postepowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niewątpliwe sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować mając na względzie art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, oraz art. 134 i 135 P.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli wskazując, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Trzeba jednak zauważyć, że określenie "w granicach danej sprawy", dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową.
Tożsamość sprawy wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7 oraz postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, LEX nr 1170772, B.Dauter (w:) B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI LEX 2016).
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Sąd wskazuje, że została ona podjęta poza granicami niniejszej sprawy, wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od wyżej wymienionej decyzji Prezydenta Miasta Ł. - w ocenie Sądu - nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego odwołanie uznane zostało za niedopuszczalne, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tychże postepowań i są to dwie różne sprawy w ujęciu materialnym.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
a.tp.