Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 981), powoływanej dalej jako: "u.i.e.w.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 8 czerwca 2020 r. W.M. wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza Miasta Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w ramach powiększenia istniejącego siedliska rolniczego na działce o nr ewid. 62, położonej w miejscowości K., gm. Z..
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], znak: [...], Burmistrz Miasta Z. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla powyższej inwestycji z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W ocenie organu, decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi zawartymi w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a więc nie jest możliwe wydanie decyzji lokalizacyjnej dla przedsięwzięcia.
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniosła W.M., wskazując, że na przedmiotowej nieruchomości od 25 lat prowadzi hodowlę trzody chlewnej, w związku z czym planowana inwestycja stanowić będzie powiększenie istniejącego już siedliska rolniczego.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy (po dniu 16 lipca 2016 r.) prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. We wskazanym okresie stosowanie przepisów tej ustawy było zawieszone.
Organ podkreślił, że skutkiem powyższego było przyjęcie, że elektrownia wiatrowa przez 3 lata od daty wejścia ustawy w życie nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotnej wysokości wiatraka. Właściciele nieruchomości położonych w takiej odległości mogli w powyższym terminie nie tylko wystąpić o wydanie, ale i uzyskać decyzje o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 491/17, publ. LEX nr 2437893). Okres nieuwzględnienia przepisów ustawy w postępowaniu lokalizacyjnym zakończył się z upływem 16 lipca 2019 r. Po tej dacie organ administracji w toku postępowania lokalizacyjnego ma obowiązek uwzględniania norm odległościowych wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, organ wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez skarżącą w dniu 8 czerwca 2020 r., co skutkowało koniecznością zbadania zgodności decyzji lokalizacyjnej z przepisami ww. ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej powinien być położony w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Sposób określania ww. odległości wynika z art. 5 ust. 1 tej ustawy, który przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, nakazuje rozumieć najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2) granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
Dalej Kolegium wskazało, że przedmiotem decyzji jest budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz urządzenia budowlane, co oznacza, że do sprawy stosuje się art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w. Działka objęta planowaną inwestycją nie spełnia norm odległościowych wynikających z tej ustawy. Elektrownia wiatrowa znajduje się na działce nr 40, obręb geodezyjny [...]. Jej całkowita wysokość wynosi 150 m. Odległość od tej elektrowni, która wyłącza lokalizowanie nowych budynków mieszkalnych, wynosi 1500 m (150 m x 10). Przedmiotowa nieruchomość w całości znajduje się w zasięgu oddziaływania elektrowni, ponieważ najdalej położony punkt działki znajduje się w odległości 1000 m od ww. urządzenia. Powyższe, zdaniem Kolegium, wskazuje na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła W.M.. Skarżąca nie zgodziła się z kwestionowaną decyzją i stwierdziła, że planowana inwestycja ma na celu powiększenie istniejącego siedliska rolniczego na działce ew. nr 62. Specyfikacja hodowli trzody w cyklu zamkniętym nie pozwala na budowę siedliska w miejscowości oddalonej od gospodarstwa, natomiast budowa jest konieczna ze względu na to, że syn, który ma przejąć gospodarstwo, zakłada własną rodzinę. Istniejąca elektrownia wiatrowa nie kolidowała z żadnymi przedsięwzięciami strony do momentu złożenia wniosku o warunki zabudowy. Skarżąca podniosła, że o 36-miesięcznym okresie przejściowym dowiedziała się dopiero po złożeniu wniosku do urzędu gminy, gdyż sprawa dotycząca zmiany odległości obiektów od elektrowni nie była szeroko nagłośniona.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2021 r. niniejsza sprawa na podstawie art.15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021r., o czym zawiadomiono skarżącą, organ i uczestników postępowania, informując o możliwości złożenia pisma zawierającego ich stanowisko i ewentualne uzupełnienie argumentacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia stron i uczestników postępowania występujące na terenie miasta Łodzi będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Powołany przepis nie uzależnia rozpatrzenia sprawy w tym trybie od zgody lub sprzeciwu strony.
W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej na wstępie inwestycji.
Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.", każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy ma przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dodać również należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego, gdy planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., i brak jest innych przepisów prawnych sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W kontrolowanej sprawie organy administracji stanęły na stanowisku, że objęta wnioskiem inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a tym samym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji byłoby sprzeczne z przepisami szczególnymi, jakimi są w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 981), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.i.e.w.".
Odnosząc się do tak zajętego przez organy stanowiska w pierwszej kolejności zgodzić się należy, że w niniejszej sprawie z uwagi na upływ terminu z art. 14 ust. 2 u.i.e.w. w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy tej ustawy, w tym art. 4, zgodnie z którym, budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej powinien być położony w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Sposób określania ww. odległości wynika z art. 5 ust. 1 tej ustawy, który przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 nakazuje rozumieć najkrótszy odcinek pomiędzy: 1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, albo 2)granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym możliwa jest lokalizacja tej inwestycji, albo 3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1, a: 4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, albo 5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
W oparciu o powyższą regulację organy orzekające w sprawie słusznie zatem uznały, że skoro wnioskowana inwestycja obejmuje budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz urządzenia budowlane, to w sprawie zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.
W dalszej kolejności odnosząc się do poprawności dalszych poczynionych przez organy ustaleń stwierdzić należy, że nie znajdują one potwierdzenia w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym. Uwagę w tym względzie zwraca zwłaszcza brak dokumentacji potwierdzającej przyjęte przez organy ustalenia co do odległości planowanej inwestycji od elektrowni wiatrowej.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika przy tym, że działka objęta planowaną inwestycją nie spełnia norm odległościowych wynikających z ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, bowiem elektrownia wiatrowa znajduje się na działce nr 40, obręb geodezyjny [...]. Jej całkowita wysokość wynosi 150 m. Odległość od tej elektrowni, która wyłącza lokalizowanie nowych budynków mieszkalnych, wynosi 1500 m (150 m x 10). Według organu przedmiotowa nieruchomość w całości znajduje się w zasięgu oddziaływania elektrowni, ponieważ najdalej położony punkt działki znajduje się w odległości 1000 m od ww. urządzenia.
Tymczasem w aktach sprawy nie sposób odnaleźć jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego ocenić odległość między powoływaną istniejącą elektrownią wiatrową a terenem planowanej inwestycji, a tym samym zweryfikować poprawnośc ustaleń organu w tym względzie. Podkreślić przy tym należy, że na mapie stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 62, nie została zlokalizowana elektrownia wiatrowa, nie sposób też odnaleźć na tej mapie samej działki nr 40. Co więcej, na wspomnianym załączniku graficznym można jedynie dostrzec wyznaczoną odległość (1000m) od granicy objętej wnioskiem działki nr 62 do działki o nr 70, przy czym w legendzie mapy odległość tę nazwano odległością od elektrowni wiatrowej.
Zdaniem Sądu, na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób ustalić, na której działce zlokalizowana jest wspomniana przez organy orzekające w sprawie elektrownia wiatrowa i jaka odległość dzieli ją od planowanej inwestycji. W aktach administracyjnych nie sposób też odnaleźć informacji technicznych dotyczących istniejącej elektrowni wiatrowej, tj. dokumentów pozwalających na zweryfikowanie ustaleń co do jej całkowitej wysokości.
Wobec powyższego za przedwczesne uznać należy będące podstawą odmowy stwierdzenie, że planowana inwestycja narusza art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 2 u.i.e.w. W ocenie Sądu, ustalenia organów w omawianym zakresie okazały się niewystraczające, co dowodzi tym samym, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Naruszenie zaś tych przepisów skutkowało w konsekwencji naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 2 u.i.e.w., w stopniu mającym wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien dopełnić swych obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń w omawianym zakresie, w tym przede wszystkim co do spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w oparciu o prawidłowo sporządzoną dokumentację, w tym w szczególności mapę obejmującą zarówno obszar analizowany, jak i teren lokalizacji powoływanej elektrowni wiatrowej. Powinien również prawidłowo uzasadnić poczynione w oparciu o stosowną dokumentację ustalenia co do całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej, a przyjęte w sprawie stanowisko umotywować zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi (pkt 2 sentencji wyroku).
dc