Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 czerwca 2018 roku G. J. i W. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [....] roku, nr [...] w przedmiocie opinii negatywnej w sprawie podziału nieruchomości położonej w miejscowości D. gm. N. ozn. nr ew. 223 o pow. 1,46 ha.
W skardze skarżący zawarli wniosek o wtrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.) i ma on charakter zamknięty.
Zgodnie z tym przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji (postanowienia) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym podkreślić trzeba, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użyty w powyższym przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, że Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w danej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. opiniującego projekt podziału nieruchomości.
Zauważyć zatem należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
Jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia opiniującego projekt podziału nieruchomości - a więc – zdaniem Sądu - postanowienia ze swej istoty nienadającego się do wykonania. Zaskarżone postanowienie nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ono żadnej czynności stron, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie takiego postanowienia nie oznacza, aby rzeczywiste dokonanie podziału było automatycznie możliwe, gdyż stosownie do treści art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział.
Zatem dopiero ta decyzja podlega wykonaniu, które ewentualnie może powodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo postanowienie opiniujące projekt podziału stanowi jedynie warunek wydania właściwej decyzji w tym przedmiocie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1466/06).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji
A.B.