Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 17 września 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 728/14

Uzasadnienie

W dniu 14 lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. [...] nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) uznało za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na nierozpatrzenie w terminie przez Wójta Gminy L. żądania strony z dnia [...]. Tryb uregulowany w art. 37 k.p.a. jest trybem szczególnym i stanowi swoisty środek zaskarżenia w sytuacji, w której w ocenie strony postępowania zachodzi stan bezczynności organu lub postępowanie prowadzone przez dany organ jest prowadzone przewlekle. W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wskazuje się, że "Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie" (postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wywieść trzeba, iż strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi bowiem tylko przesłankę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z grupy aktów prawnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem skarga na nie jest niedopuszczalna. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

a.bł.