Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie zasiłku okresowego.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał H.S. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
W dniu 6 marca 2007 roku, wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Ł. pełnomocnik skarżącego, adwokat B.Z., wniósł skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach
Zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie udzielenie pomocy prawnej przez adwokata sprowadzało się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej podlega natomiast ustaleniu zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia i wynosi ona 120 złotych.
O wysokości wynagrodzenia orzeczono mając na uwadze postanowienie § 2 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wynagrodzenie podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu
AG