Uzasadnienie
II SA/Łd 732/11
W dniu 27 czerwca 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów. Wśród wniosków skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go faktem zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody, gdyż zobowiązuje do uiszczenia kary, która jest kilkukrotnie większa niż osiągany przez stronę dochód. Strona zwróciła nadto uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy przepis art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP oraz jedną z ratyfikowanych umów międzynarodowych. W ocenie strony wobec niepewności co do konstytucyjności przepisu w oparciu, o który nałożona na nią została kara pieniężna, uzasadnione jest orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, a zatem sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powołanego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, jednocześnie przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
Reasumując, ciężar uprawdopodobnienia przesłanek, od których uzależnione zostało orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne. Należy jednak pamiętać, że rozpoznając taki wniosek Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez stronę skarżącą.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powtórzyć należy, iż wniosek swój strona wskazała, iż nałożona kara jest kilkukrotnie wyższa niż osiągany dochód, co za tym uiszczenie jej szkodzi wyrządzeniem niepowetowanej szkody. Nadto strona zwróciła uwagę na pytanie prawne skierowane przez tutejszy Sąd do Trybunału Konstytucyjnego, a dotyczące weryfikacji przepisu art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach pod kątem zgodności z Konstytucją i ratyfikowaną umową międzynarodową.
W ocenie Sądu przedstawiona przez stronę argumentacja zasługuje na uwzględnienie, w szczególności, że pozostaje na stanowisku, iż przepis art. 79 c ust. 3 ustawy o odpadach jest sprzeczny z Konstytucją RP. Przepis ten przewidując karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania określa ją bowiem w tej samej wysokości, co kary za zachowania o znacznie większym stopniu nieakceptowalności, jak np. uchylenie się od złożenia sprawozdania, zawarcie w nim nieprawdziwych danych pozbywanie się odpadów wbrew przepisom dotyczącym gospodarowania odpadami (art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach). Proste porównanie stanów faktycznych dowodzi, że waga chronionych dóbr jest nieporównywalna. Ustawa nie przewiduje też żadnych okoliczności egzoneracyjnych, możliwości niezastosowania owej sankcji. W ocenie Sądu, regulacja będąca podstawą zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia narusza zasadę proporcjonalności, a tym samym zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP).
Z tych wszystkich względów, uprawniony jest wniosek, że zastosowanie wobec strony skarżącej sankcji na podstawie przepisu, którego konstytucyjność jest nader wątpliwa stanowiłoby znaczną szkodę dla strony.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. ar