Uzasadnienie
A Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w Ł. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze strona skarżącą zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że pozwoli to uniknąć kolejnych błędów organowi administracji i wskaże tok postępowania oraz zapobiegnie dodatkowym kosztom ponoszonym przez inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy, zdaniem Sądu wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61.
Według Sądu, strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podała żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających zgłoszony wniosek. Przede wszystkim poza zakresem oceny Sądu, w ramach rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji i błędów organów administracyjnych. Tego rodzaju okoliczności będą podlegały ocenie na etapie rozpoznania skargi. Także argument o ponoszeniu dodatkowych kosztów związanych z realizacją inwestycji nie może być traktowany jako jedna z przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Co do zasady bowiem realizacja inwestycji budowlanej wiąże się z nakładami finansowymi, na które inwestor winien być przygotowany. Są to więc normalne następstwa budowy obiektu budowlanego.
Niezależnie jednak od tego, czy strona skarżąca należycie umotywowała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji decydującą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest charakter objętego wnioskiem rozstrzygnięcia. Powyższa okoliczność determinuje bowiem ostateczny kształt orzeczenia w przedmiocie objętej wnioskiem kwestii incydentalnej. W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu, a przez to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej mocą, której uchylone zostało rozstrzygniecie organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja taka, podjęta w trybie art. 138 § 2 K.p.a., ma wyłącznie charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Nie wywołuje ona dla stron postępowania skutków prawnych związanych z treścią skonkretyzowanej w drodze decyzji normy prawnej. Z decyzji takiej nie wynikają dla stron postępowania konkretne uprawnienia lub obowiązki. Nie można zatem mówić o wykonalności decyzji kasacyjnej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania – węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a.bł.