Uzasadnienie
II SA/Łd 733/06
Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na podstawie art. 127 §3, art. 138 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 pkt 2 lit. a i art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) uchylił decyzję własną z dnia [...] w punkcie 2 odmawiającym przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego i przyznał J. P. uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w okresie od 30.10.1944r. do 08.05.1945r. Odpis przedmiotowej decyzji strona odebrała w dniu 14 kwietnia 2006r.
W dniu 4 maja 2006r. do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wpłynął wniosek J. P. o uzupełnienie powyższej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie zaległych świadczeń pieniężnych za okres od dnia 1 marca 2000r. do dnia 30 marca 2006r. i przyznanie oraz wypłatę z tego tytułu kwoty 3 156,52 zł z ustawowymi odsetkami od 10 dnia każdego miesiąca.
Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na podstawie art. 111 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postanowił odmówić uzupełnienia treści decyzji własnej z dnia [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich nie uprawniają Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do określenia w decyzji początkowej daty wypłaty świadczenia. Zgodnie bowiem z art. 5 powołanej ustawy świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno-rentowy, na wniosek osoby uprawnionej złożony w tymże organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia.
Ponadto w myśl przepisu art. 5 ust. 2 w/w ustawy wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc zgłoszenia wniosku, w organie emerytalno-rentowym. Przedmiotowe postanowienie zostało stronie doręczone z dniem 10 lipca 2006r. wraz z pouczeniem, iż od postanowienia tego nie przysługuje zażalenie.
Na powyższe postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] J. P. wniosła w dniu 2 sierpnia 2006r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W dniu 29 sierpnia 2006r. wpłynęły do Sądu akta administracyjne sprawy zawierające odpowiedź na skargę, w której Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swego wniosku organ zamieścił argumenty tożsame z argumentami przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba ze skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 3 w/w ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie o odmowie uzupełnienia decyzji własnej z dnia [...] w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie zaległych świadczeń pieniężnych i przyznania oraz wypłaty z tego tytułu wnioskowanej przez skarżącą kwoty wraz z ustawowymi odsetkami. Postanowienie to zostało podjęte na podstawie art. 111 Kpa zgodnie, z którym "strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach". Powołany przepis normuje dwa rodzaje czynności tj. uzupełnienie decyzji oraz sprostowanie jej pouczeń, przy czym z uzupełnieniem decyzji w zakresie jej rozstrzygnięcia mamy do czynienia jedynie gdy decyzja jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygniecie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie weryfikacji decyzji lub pouczenie jest niepełne.
Uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji dotyczy istoty sprawy i z tego względu przybiera postać decyzji wydanej przez organ, który wydał decyzję podlegającą uzupełnieniu. Natomiast odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w myśl art. 123 §2 Kpa postanowienia nie rozstrzygają o istocie sprawy, ponadto zgodnie z art. 141 §1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Ustawodawca nie wskazał przepisu, który uprawniałby stronę do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji.
Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 52 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi na przedmiotowe postanowienie winno być poprzedzone wezwaniem organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy skarżąca nie wystąpiła do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w tej sytuacji wniesienia skargi do Sądu było przedwczesne.
Niewyczerpanie przez stronę – przed wniesieniem skargi sądowej – środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2005r., sygn. akt I SAB/Wa 176/04, System Informacji prawnej LEX, LEX Nr 165023).
Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.