Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 20 ust. 3 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371) odmówił K. B. przyznania uprawnień wdowy po kombatancie po zmarłym D. B. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. B. podniosła, iż w dniu 22 lutego 2000 r. mąż D. B. został zweryfikowany w zakresie posiadanych uprawnień kombatanckich, co oznacza, że gdyby żył to przedmiotowe uprawnienia nadal by mu przysługiwały z tytułu służby w Wojsku Polskim.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach... utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 11 czerwca 2008 r.
Rozpoznając ponownie wniosek K. B. o przyznanie uprawnień wdowy po kombatancie Kierownik Urzędu stwierdził, iż uprawnienia wdowy po kombatancie mają charakter uprawnień pochodnych, a ich nabycie uzależnione jest od tego, czy pierwotnie uprawniony zachowałby je, gdyby żył. Takie też stanowisko ukształtowało się w orzecznictwie sadowym. Z zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, że mąż strony pełnił służbę w 3 Pułku KBW, czyli w aparacie bezpieczeństwa publicznego poza strukturami Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, wykonywał działania operacyjne związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
W świetle obowiązującego w orzecznictwie sądowym stanowiska na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich nie tylko osoby wykonujące zadania śledcze, ale i zadania operacyjne bezpośrednio związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości RP. Biorąc udział w ramach służby w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego w walkach z niepodległościowym podziemiem przyjmowano, iż z punktu widzenia wymagań ustawy o kombatantach fakt takiego udziału nawet nie w pełni dobrowolny, mający miejsce w ramach służby wojskowej, powoduje utratę uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu utrwalania władzy ludowej. W tej sytuacji, w ocenie Kierownika, nie ma znaczenia fakt, iż D. B. pełnił służbę w Wojsku Polskim w okresie II wojny światowej, bowiem niespornym jest, iż nie mógłby zachować uprawnień kombatanckich z jakiegokolwiek tytułu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.B. powtórzyła zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i dodała, iż mąż jej od dnia 15 maja 1945 r. do dnia 16 września 1947 r. był pisarzem w Sztabie Jednostki Wojskowej nr 2158, co potwierdza jednoznacznie charakterystyka służbowa. Przypisywanie mu przez Kierownika Urzędu wykonywania zadań operacyjnych jest w tej sytuacji błędem. Ponadto, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 1999 r. sygn. akt OPS 15/99, podkreśliła, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa po śmierci kombatanta nie jest możliwe wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie pozbawienia uprzednio przyznanych uprawnień kombatanckich.
Odpowiadając na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach kwestionowanej decyzji.
Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r. stawiła się skarżąca K. B. wraz z pełnomocnikiem oraz pełnomocnik organu.
Pełnomocnik organu złożył pismo, w którym Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na wydanie w dniu 21 kwietnia 2009 r. w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzji nr [...] o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji z dnia [...] i przyznaniu K.B. uprawnień wdowy po kombatancie.
Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej przyłączył się do wniosku o umorzenie postępowania i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy).
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (art. 54 § 3 w/w ustawy) albo w przypadku wygaśnięcia decyzji będącej przedmiotem skargi.
Zgodnie z dyspozycją art. 54 § 3 ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarga K. B. została uwzględniona w całości przez organ II instancji, co prowadzi do wniosku, iż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł o umorzeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w oparciu o art. 250 i art. 205 § 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).