Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...].
Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. (wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego) uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W.G. na okres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 września 2015 r. i orzekającej o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. na okres od dnia 1 października 2014 r., decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. została wydana zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa ani innymi wadami określonymi w art.156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 18 maja 2017 r. W. G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, domagając się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. Pełnomocnik strony podniósł, że organ wydający decyzję w sposób niewłaściwy zastosował przepisy prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Wskazał, że pozbawienie władzy rodzicielskiej nie może skutkować utratą prawa do świadczenia należnego osobie uprawnionej, a zatem nie można uznać, że świadczenie wypłacone z funduszu na rzecz osoby uprawnionej było świadczeniem nienależnym.
Ponadto stwierdzenie przez organ administracji, iż składając wniosek o przyznanie świadczenia na rzecz córki W.G. był pozbawiony uprawnień ustawowego przedstawiciela, skutkowało uniemożliwieniem jej udziału w tym postępowaniu. Pełnomocnik podkreślił przy tym, że środki z funduszu alimentacyjnego były przekazywane na konto babci osoby uprawnionej, która była wyznaczona kuratorem do spraw majątkowych.
Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bada wyłącznie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności, czy też nie, czy dana decyzja w dniu jej wydania zawiera wady uzasadniające wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Kolegium przypomniało następnie, że w przedmiotowej sprawie bezspornie W.G. w dniu 14 sierpnia 2014 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. Prezydent Miasta Ł., uznając, że zostały wypełnione kryteria określone w ustawie o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. orzekł o przyznaniu W.G. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W.G. w kwocie 450,00 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 września 2015 r. Pismem z dnia 4 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich przesłał do organu I instancji odpis postanowienia z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt [...], na mocy którego na czas toczącego się postępowania Sąd powierzył L. G. wykonywanie bieżącej pieczy nad małoletnimi P.G. i W. G., zmieniając w ten sposób postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z dnia [...] stycznia 2011 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich pozbawił W. G. władzy rodzicielskiej nad małoletnimi P.G. i W.G.
Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dziecka W. G. zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] ze względu na wystąpienie nowych okoliczności w sprawie. Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. i orzekł o odmowie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. na okres od dnia 1 października 2014 r. Kolegium, po wszczęciu z urzędu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przywołując treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 489), powoływanej dalej jako: "ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów", wskazało, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...], prawomocnym od dnia 8 marca 2014 r., Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich pozbawił W. G. władzy rodzicielskiej nad W.G. Strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. w dniu 14 sierpnia 2014 r., a zatem w dniu składania wniosku W.G. nie był już przedstawicielem ustawowym małoletniej W. G. Organ wydał decyzję o przyznaniu wnioskowanych świadczeń w dniu [...] sierpnia 2014 r. Postanowienie Sądu wpłynęło do organu I instancji w dniu 28 października 2015 r. i stanowiło podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.
Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w sprawie przyznania W.G. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W.G. Kolegium podkreśliło, że bezspornie na dzień wydania decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego W.G. nie był przedstawicielem ustawowym małoletniej W.G., a w konsekwencji nie był osobą uprawnioną do złożenia wniosku na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jest to okoliczność nieznana organowi w dniu wydania decyzji o przyznaniu świadczeń, co w konsekwencji stanowi podstawę do wydania decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie 145 § 1 k.p.a.
Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. "z dnia [...] października 2014 r. nr [...]" (błędnie powołując numer decyzji i jej datę) nie została wydana z rażącym naruszeniem art.156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] jest zasadna i znajduje oparcie w przepisach prawa.
Ponadto Kolegium dodało, że argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące błędnej interpretacji przepisu pozostają bez wpływu na wynik sprawy, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bada wyłącznie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności, czy też nie. Tym samym Kolegium nie jest władne rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył W.G., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata. Zaskarżając tę decyzję w całości, pełnomocnik skarżącego podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa:
- 1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez niezgodne z prawem pozbawienie osoby uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego,
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie małoletniej uprawnionej do świadczeń alimentacyjnych prawa udziału w postępowaniu.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ wydający decyzję w sposób niewłaściwy zastosował przepis prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, który stanowi, iż świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej. Pełnomocnik stwierdził przy tym, że bez wątpienia na gruncie przedmiotowej sprawy świadczenie z funduszu alimentacyjnego zostało prawidłowo przyznane osobie uprawnionej – W.G., której prawa do tego świadczenia organ administracji nie kwestionował i nie kwestionuje. Środki z funduszu alimentacyjnego były od początku przekazywane na konto babci uprawnionej, która od dnia 8 marca 2014 r. pozostaje kuratorem spraw majątkowych W.G. Zarówno przed, jak i po pozbawieniu W.G. władzy rodzicielskiej, środki z funduszu alimentacyjnego trafiały na to samo konto i były w całości zużywane na potrzeby uprawnionych dzieci.
Wnioskodawca nie dysponował środkami z funduszu, które przyznane zostały nie jemu, a małoletniej W. G. Pełnomocnik podkreślił, że pozbawienie władzy rodzicielskiej nie może skutkować utratą prawa do świadczenia należnego osobie uprawnionej, a zatem nie można uznać, że świadczenie wypłacane z funduszu na rzecz uprawnionej było świadczeniem nienależnym. Uznanie za nienależne świadczenia wypłacanego na rzecz osoby uprawnionej skutkuje bowiem pozbawieniem jej tego uprawnienia, co jest sprzeczne z przepisami prawa.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, że stwierdzenie przez organ administracji, iż składając wniosek o przyznanie świadczenia na rzecz córki W. G. był pozbawiony uprawnień jej ustawowego przedstawiciela, skutkowało uniemożliwieniem jej udziału w tym postępowaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jeżeli organ orzekł, iż skarżący nie posiadał uprawnień ustawowego przedstawiciela, to w konsekwencji swoim postępowaniem nie zapewnił małoletniej W.G., uprawnionej do świadczeń alimentacyjnych, udziału w postępowaniu i naruszył powyższy przepis.
W końcowej części skargi W. G. wskazał, że na nieprawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt. II SA/Łd 371/16, wskazując też konieczność rozważenia wszczęcia postępowania nadzwyczajnego celem oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. jako wydana z naruszeniem prawa powinna zatem zostać uznana za nieważną i tym samym wyeliminowana z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, rozstrzygając daną sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kolegium z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. wraz z wymienioną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego w całości. Jednocześnie Sąd za zasadne uznał poddać krytyce całe postępowania administracyjne, w którym doszło do wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylającej w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2014r. o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. na okres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 września 2015 r. i orzekającej o odmowie prawa do tych świadczeń od dnia 1 października 2014 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego domaga się stwierdzenia nieważności owej decyzji, wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, z powodu rażącego naruszenia prawa, podkreślając, że treść tej decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa, tj. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 489), stanowiącym, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przysługują osobie uprawnionej.
Pozbawienie zaś władzy rodzicielskiej w ocenie pełnomocnika, wbrew stanowisku Kolegium, w nie może skutkować utratą prawa do świadczenia należnego osobie uprawnionej, którą w niniejszej sprawie jest W. G. (córka skarżącego).
Mając na uwadze powyższe decyzje i przywołaną argumentację pełnomocnika skarżącego Sąd uznał za zasadne odnieść się w pierwszej kolejności do kwestii wadliwości ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r.
Otwierając ten wątek rozważań na wstępie należy podnieść, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą powinno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 35, wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43 oraz wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 935/96, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem zaś tego postępowania jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami materialnoprawnymi, po uprzednim wyjaśnieniu jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny.
Organ ten bowiem władny jest jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzekania – odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. Należy także wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustawionym w przepisie, jak również wówczas, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki lub też odmówiono ich nadania.
Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzi rażące naruszenie prawa jest stan prawny z dnia wydania decyzji (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1107/11; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012r. sygn. akt II OSK 146/11; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2449/10, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie kwalifikowana wadliwość powołanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. nie budzi wątpliwości. Pozbawienie dziecka skarżącego prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego nastąpiło bowiem z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, będącym rezultatem niewłaściwej oceny decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. dokonanej w kontekście obowiązku jej zweryfikowania przez pryzmat przesłanek stwierdzenia nieważności, w tym zwłaszcza wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa realizacja powyższego obowiązku wymagała dokonania należytej oceny kwestii wystąpienia w sprawie podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. o przyznaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, której istnienie mogłoby ewentualnie warunkować wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jako odpowiadającej prawu w rozpoznawanej sprawie.
Przeprowadzona z powyższego punktu widzenia analiza uzasadnienia przedmiotowej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. dowodzi, że organ dokonał pobieżnej oceny w tym zakresie. Ocenę tę bowiem sprowadził w istocie jedynie do przyjęcia ustaleń, że okoliczność pozbawienia skarżącego władzy rodzicielskiej wynikająca z postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. z dnia [...] stycznia 2014 r. była nową okolicznością nieznaną mu w dniu wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Tymczasem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wymagają nie tylko ustalenia, że dana okoliczność jest "nowa" i "nieznana organowi w dniu wydawania decyzji", ale w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. musi być ona także "istotna" dla sprawy, czyli jej wyniku, a więc przyznania (względnie odmowy przyznania) prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Tak rozumiany wynik sprawy niewątpliwie należy wiązać z regulacją art. 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów określającą: podmioty uprawnione do ubiegania się o świadczenia (ust.
1) i kryterium dochodowe pozwalające na ubieganie się o przyznanie tego świadczenia (ust. 2). Tym zaś podmiotem w rozpoznawanej sprawie z uwagi na spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 9 tej ustawy niezmiennie pozostaje córka skarżącego, bez względu na fakt, iż skarżący został pozbawiony władzy rodzicielskiej. Konstatacja ta prowadzi do wniosku, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. dokonał uchylenia pozytywnej dla dziecka skarżącego decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w oparciu o nową okoliczność (pozbawienie władzy rodzicielskiej skarżącego) nieznaną mu w dniu wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., która nie wypełnia jednak przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie można jej przypisać charakteru okoliczności istotnej dla wyniku sprawy. Oznacza to zatem, iż uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. o przyznaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego w drodze decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W istocie doszło bowiem do uchylenia wskazanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. i odmowy przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego mimo niewystąpienia w sprawie podstawy wznowienia postępowania, na którą organ powołał się opierając swoje rozstrzygnięcie na regulacji zawartej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Tymczasem w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w tym także wobec faktu wpływu wspomnianych świadczeń na konto babki L.G. (kuratora do spraw majątkowych córki skarżącego), organ powinien był zakończyć swoje postępowanie decyzją o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia w trybie wznowienia postępowania.
W tych okolicznościach sprawy przyznać niewątpliwie należy rację pełnomocnikowi skarżącego, że kontrolowana decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym zwłaszcza z przepisami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (art. 9 ust. 1), nadto dodać należy - również w oczywistej sprzeczności z wyżej wskazanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W majestacie prawa organ w nieuprawniony bowiem sposób pozbawił dziecko skarżącego prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, mimo braku wystąpienia w sprawie ustawowo określonych okoliczności determinujących utratę tego uprawnienia przez dziecko, które - co trzeba z całą mocą podkreślić - na skutek braku zapewnienia mu przez organ należytej reprezentacji pozbawione było możliwości obrony swych praw, wynikających z regulacji zawartej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w toku wznowionego z urzędu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., co dodatkowo wpływa na powyższą ocenę owej "oczywistej sprzeczności" z prawem kontrolowanej decyzji w kontekście przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W dalszej kolejności odnosząc się do zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] r. należy stwierdzić, że niedostrzeżenie przez Kolegium powyższych uchybień i nieprawidłowości, których dopuścił się organ wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy załatwionej w drodze zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie przesądza ono o braku dokonania przez Kolegium prawidłowych ustaleń w kwestii wystąpienia w sprawie przesłanek nieważności decyzji, w tym zwłaszcza przesłanki rażącego naruszenia prawa określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Konstatacja ta znajduje w pełni potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym Kolegium w znacznej mierze powieliło argumentację Prezydenta Miasta Ł. zawartą w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., podtrzymując tym samym nienależytą ocenę kwestii występowania w sprawie podstawy wznowienia postępowania, na którą powoływał się organ w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., co w końcowym rezultacie skutkowało przyjęciem zakwestionowanego już powyżej stanowiska, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Uwagę Sądu w tym kontekście dodatkowo zwraca błędnie wskazana przez Kolegium "decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] października 2014 r. nr [...]" (str. 5 decyzji). Decyzja ta nie stanowiła bowiem przedmiotu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Spostrzeżenie to rodzi wątpliwości dotyczące prawidłowości podzielenia stanowiska wcześniej wyrażonego przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r. co do braku wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym wskazuje na wadliwość uzasadnienia, które należy ocenić jako niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Na kanwie powyższych rozważań należało uznać, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o czym bezspornie przesądza oczywistość naruszenia przepisów - art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z kolei decyzje Kolegium z dnia [...] r. i [...] r. podjęte w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd, kierując się regulacją zawartą w art. 135 p.p.s.a., uznał za konieczne wyeliminowanie wskazanych aktów organów administracji z obrotu prawnego w całości odpowiednio poprzez uchylenie decyzji i stwierdzenie nieważności.
W tym stanie sprawy, z uwagi na stwierdzoną przez Sąd nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent Miasta Ł. w ramach związania oceną prawną Sądu wyrażoną w niniejszym wyroku, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. (postępowania wznowieniowego), działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wyda decyzję, którą odmówi uchylenia ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r. o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dziecko W. G. na okres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 30 września 2015 r. - z uwagi na brak podstawy do jej uchylenia w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.
O zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 225 w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).
dc