Uzasadnienie
A. H. i A. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego na dzieci.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Powyższa regulacja wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przesądza posiadanie interesu prawnego. Istotą zaś interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze prawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa. Interesu prawnego należy więc poszukiwać w jego związku z konkretna normą prawa, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków. Uprawnienie do złożenia skargi jest zatem uzależnione od posiadania interesu prawnego rozumianego jako istnienie związku miedzy strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością.
Co istotne interes prawny, o którym mowa, powinien być indywidulany, aktualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie normy prawa materialnego. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony interesu faktycznego (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 299-301, wyroki NSA: z dnia 28 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 909/10, z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 419/10, https://orzecznia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję przyznającą A. H. świadczenie wychowawcze na K. H. i L. H. oraz odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na K. H. nie dotyczy A. H., nie rozstrzyga bowiem o jej uprawnieniach lub obowiązkach. Niewątpliwe skarżąca jako małżonka adresata decyzji prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe z A. H. i jest faktycznie zainteresowana wynikiem postępowania w sprawie przyznania świadczenia wychowawczego na ich dzieci. Jednakże interes faktyczny, jaki posiada, nie skutkuje przyznaniem jej przymiotu strony w postępowaniu rozstrzygającym wyłącznie o sytuacji prawnej A. H., który był wnioskującym o przyznanie świadczeń i adresatem decyzji rozstrzygających w przedmiocie tychże świadczeń.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
a.tp.