Uzasadnienie
3 II SA/Łd 75/03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. B., uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą wymeldowania M. B. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A m.[...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Organ II instancji wskazał, że przy ustalaniu czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r ze zm.) należy badać zamiar osoby, która ma być wymeldowana, przy czym ocena tego zamiaru nie może być bezkrytyczna, gdyż trzeba ocenić obiektywne możliwości realizacji woli przebywania w danym lokalu. W ocenie organu konieczne też było wyjaśnienie, gdzie koncentrowało się życie M. B. przed wyjazdem do Anglii m.in. przez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania jej rodziców, a także ustalenie w administracji, kto ponosi koszty utrzymania mieszkania przy ul. C..
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył A. B., wnioskujący o wymeldowanie M. B..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.
Z załączonych akt administracyjnych wynika, że po wydaniu decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, Prezydent Miasta Ł. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] o odmowie wymeldowania M. B. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A m.[...].
Ponadto dniu [...] do Sądu wpłynęło pismo z [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. informujące o wydaniu w dniu [...] przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji orzekającej o uchyleniu czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu M. B. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. A w Ł., oraz że decyzja ta jest prawomocna. Do pisma załączono odpis przedmiotowej decyzji.
W dniu 30 czerwca 2004 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego zawierające jego oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie, wobec wydania przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] korzystnej dla niego decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).
W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa [...], rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../(Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd bada legalność zaskarżonej do niego decyzji, a więc, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji.
Nie zawsze zachodzi jednak konieczność merytorycznej kontroli zaskarżonego do Sądu aktu.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) w zw. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm).