Uzasadnienie
G.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku w przedmiocie bezzasadnego podwyższenia opłaty z tytułu użytkowania wieczystego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lipca 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 złotych.
W dniu 4 sierpnia 2010 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i uczącą się córką. Małżonkowie osiągają dochody z tytułu emerytury w wysokości ok. 3800 złotych. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 64 m kw., zaś córka skarżącej – o powierzchni 34 m kw. Strona skarżąca nie zadeklarowała posiadania żadnych wartościowych przedmiotów, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu strona podała, że miesięczne średnie wydatki na utrzymanie mieszkania kształtują się na poziomie ok. 1000 złotych. Małżonkowie wydają na leki łącznie ok. 800 złotych, "reszta pieniędzy pozostaje na życie".
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż trzyosobowa rodzina skarżącej osiąga co prawda dochody w łącznej wysokości 3800 złotych, jednak deklarowana przez stronę wysokość wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem, a zwłaszcza tych dotyczących zapewnienia opieki medycznej i zakupów leków kształtuje się na znacznym poziomie. Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że kwoty osiąganych dochodów nie pozwalają na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym bez uszczerbku dla utrzymania rodziny skarżącej.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG