Uzasadnienie
IISA/Łd 755/07
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej. W uzasadnieniu sąd administracyjny wskazał, że ustalenia organów administracji są prawidłowe i w sposób jednoznaczny uzasadniają konieczność skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej.
W dniu 30 października 2007 roku skarżąca złożyła do sądu administracyjnego wniosek o uzasadnienie powyższego wyroku oraz wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
W dniu 21 stycznia 2008 roku skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do prowadzenia sprawy radcy prawnemu B. N.-D.
W dniu 1 lutego 2008 roku wpłynęło do akt sądowych pismo pełnomocnika skarżącej z załączonym aktem zgonu S. R. Z dokumentu tego wynika, że skarżąca zmarła w dniu 23 stycznia 2008 roku.
W dniu 29 lutego 2008 roku mąż skarżącej R. R. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2007 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem .
Wniesienie skargi kasacyjnej wywołuje skutek w postaci wszczęcia sądowoadministracyjnego postępowania drugoinstancyjnego wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki:
1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 p.p.s.a.),
2) skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 p.p.s.a.),
3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 p.p.s.a.),
4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne, a także w skardze przytoczono podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem (art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.),
Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że R. R nie posiada przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie jest zatem uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przedmiotem rozpoznanej w dniu 24 października 2007 roku przez Wojewódzki Sąd Administracyjnym sprawy była ocena, czy zachodzą przesłanki do umieszczenia skarżącej w domu pomocy społecznej. Podstawę materialnoprawną stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Ustawa ta nie przewiduje, aby prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przechodziło na inne podmioty.
Zgodnie z art. 54 ust 1 tejże ustawy osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
Jak wynika z powyższego, skierowanie do domu pomocy społecznej dotyczy osób:
- w podeszłym wieku, schorowanych lub niepełnosprawnych,
- wymagających zapewnienia całodobowej opieki,
- niezdolnych do samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu,
- którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych oraz
- wyrażających zgodę na umieszczenie w placówce.
Treść i cel prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej sprowadza się do zapewnienia opieki osobie znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej określonej w powołanym wyżej art. 54 ust.1. Prawo to jest zatem ściśle związane z osobą uprawnionego, gdyż ma na celu zaspokojenie wyłącznie jego interesów. Wygasa zatem wraz z jego śmiercią.
Powyższe oznacza, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a tym samym i prawo wniesienia skargi kasacyjnej, nie przechodzi na małżonka skarżącej.
Na marginesie należy również wskazać, że R. R. sporządził skargę kasacyjną osobiście pomimo istnienia ustawowego przymusu adwokacko-radcowskiego. Ponadto wniesiona skarga nie odpowiada wymogom ustawowym w zakresie określenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.