Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji udzielającej A. L. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego: budowę 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych A i B, 16 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (zespoły C, D i E), 16 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (zespoły F1, F2, F3, F4, F5, F6, F7 i F8), instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej oraz układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 71 w Ł. (dz. ew. nr 42/2 w obrębie [...]).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 6 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył w imieniu mocodawcy, że cofa skargę z dnia 30 sierpnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W przedmiotowej sprawie sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.tp.