Uzasadnienie
W dniu 1 września 2009 r. K.P., C.P. i T.B. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W skardze strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie naraża inwestorów na długotrwałe oczekiwanie na ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji, w rezultacie zaś uniemożliwia realizację inwestycji i naraża inwestorów na koszty związane z ochroną obiektu, jego zabezpieczeniem i powoduje degradację nieużytkowanych części budynku, które nadają się do adaptacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy - zdaniem Sądu - wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest, więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Zauważyć jednak trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wykonania takiego wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne, oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej, czyli uchylającej rozstrzygniecie organu I instancji i przekazującej sprawę dotyczącą ustalenia warunków zabudowy do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając rzeczony wniosek w pierwszej kolejności godzi się wskazać, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i - wbrew temu co sądzą skarżący - nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Jest ona swoistą promesą poprzedzającą proces budowlany i może być wydana nieograniczonej ilości inwestorów. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy.
Wobec tego nie podlega ona wykonaniu i nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 3160/00 - LEX nr 46481, postanowienie NSA z dnia 30 września 2008 r. II OZ 742/08 – LEX nr 493682).
Na marginesie dodać jeszcze trzeba, że charakter zaskarżonej decyzji (decyzja kasacyjna) oznacza, że sprawę winien ponownie rozpatrzyć organ I instancji. Wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji kasacyjnej, przy braku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wniosek, mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji brak jest – w przekonaniu Sądu - podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżących.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.
B.C.