Uzasadnienie
II SA/Łd 765/02
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w wyniku odwołania J. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł.-B. z dnia [...] nr [...] ([...]) udzielającej I. i S. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. A w B., uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji z powodu wygaśnięcia z mocy prawa postanowienia Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z 17 września 1998 r. o wstrzymaniu robót budowlanych związanych z budową tego budynku.
W uzasadnieniu zrelacjonowano całe postępowanie administracyjne dotyczące przedmiotowej budowy prowadzonej na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z[...], w którym, w wyniku interwencji J. C. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. postanowieniem z [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy tej inwestycji jednocześnie zobowiązując inwestorów do wystąpienia o rozgraniczenie ich nieruchomości i nieruchomości J. C.. Postanowieniem z [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł.-B. podjął z urzędu zawieszone postępowanie zobowiązując inwestorów do dostarczenia inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej usytuowania przedmiotowego budynku. Po przedstawieniu tej dokumentacji ten sam organ decyzją z [...] udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W odwołaniu od tej decyzji J. C. podniósł, że w dalszym ciągu toczy się postępowanie o rozgraniczenie.
Organ odwoławczy powołał się na art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie, z którym postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja nakazująca inwestorom bądź rozbiórkę obiektu, bądź nakładająca obowiązek wykonania czynności niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy stwierdził, że zawieszenie postępowania zgodnie z art. 103 k.p.a. wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie, a nie ma wpływu na zwieszenie innych terminów określonych w innych ustawach. Z tego powodu postanowienie z [...] straciło ważność, a w konsekwencji podjęte postępowanie należało umorzyć. Decyzja o wznowieniu robót budowlanych była nieważna z mocy prawa, ale w związku z faktem toczenia się postępowania odwoławczego można było jedynie uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy w sprawie na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.
Przepis art. 51 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r, nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) stanowi, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określająca termin wykonania tych czynności. W rozpoznawanej sprawie wydano postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie z uwagi na spory, co do przebiegu granicy pomiędzy inwestorami, a skarżącym zawieszono postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednak zawieszenie postępowania pociągało za sobą skutek jedynie w postaci tego, że nie można było zarzucić organom administracji bezczynności, ponieważ do terminów załatwiania spraw nie wlicza się zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. m.in. okresów zawieszenia postępowania.
Zawieszenie postępowania nie miało jednak żadnego wpływu na bieg terminu z art. 50 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis art. 103 k.p.a. stanowi bowiem wyraźnie, że zawieszenie postępowania "wstrzymuje bieg terminów określonych w kodeksie". Nie można więc skutków zawieszenia postępowania odnieść do terminu określonego w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Gdyby w art. 103 k.p.a. użyto określenia "terminy procesowe" wstrzymaniu wykonania podlegałby także termin procesowy zawarte w powołanym art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.
Wydanie decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego po upływie 2 miesięcznego terminu określonego w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji w sprawie nie miał zastosowania zakaz reformationis in peius sformułowany w art. 139 k.p.a. Organ odwoławczy nie posiada uprawnień do stwierdzania w toku postępowania drugoinstancyjnego nieważności zaskarżonej do niego decyzji. Może bowiem korzystać wyłącznie z uprawnień decyzyjnych określonych w art. 138 k.p.a., wśród których nie znajduje się prawo stwierdzania nieważności decyzji organu I instancji. Trafnie więc Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w Ł. uznał, że w tej sytuacji należy uchylić zaskarżoną decyzje i umorzyć postępowanie przed organem I instancji.
Zauważyć jednak trzeba, że decyzja organu odwoławczego nie kończy postępowania w sprawie, bowiem organy administracji muszą rozpatrzyć sprawę legalności budowy prowadzonej przez inwestorów.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.