Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie przepisu art. 127 par. 3 k.p.a. i art. 105 par. 1 k.p.a., oraz art. 4 par. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż stosownie do treści przepisu art. 4 ust. 5 przywołanej powyżej ustawy z dnia 31 maja 1996 roku wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia osoby zainteresowane mogły składać do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do dnia 31 grudnia 1999 roku. Natomiast J. T. stosowny wniosek złożyła w dniu 4 lipca 2001 roku
W dniu 14 stycznia 2002 roku na powyższą decyzję J. T. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi domagając się uchylenia decyzji i przyznania świadczenia pieniężnego.
W odpowiedzi na skargę z dnia 12 marca 2002 roku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie przepisu art. 154 par. 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 2 lit "a" i art. 4 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku: 1) uchylił zaskarżoną decyzją własną z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], Nr [...], 2) przyznał J. T. uprawnienie do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 roku w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust. 1 tejże ustawy.
W odpowiedzi na skargę z dnia 6 lutego 2004 roku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały przez organ uchylone w następstwie stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisu art. 4 ust 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a jednocześnie skarżącej przyznane zostało uprawnienie do świadczenia pieniężnego należnego na gruncie ustawy z dnia 31 maja 1996 roku w maksymalnym rozmiarze.
W dniu 17 lutego 2004 roku J. T. cofnęła skargę oświadczając, iż uzyskała uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).
Mając na uwadze, z jednej strony to, iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest następstwem uchylenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zaś z drugiej to, iż wniosek skarżącej inicjujący postępowanie administracyjne został uwzględniony przez organ, a skarżąca otrzymała świadczenia pieniężne w najwyższej, dopuszczalnej przez ustawę wysokości, należało dojąć do przekonania, iż cofnięcie skargi nie jest czynnością stanowiącą obejście prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem owa czynność rezygnacji z dochodzenia przed Sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) nakazując zwrócić skarżącej cały wpis od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.