Uzasadnienie
II SA/Łd 771/07
Uzasadnienie
W dniu 23 lipca 2007 roku G.G., występując w imieniu własnym oraz S.G., J.G., K.W. oraz I.C. - współwłaścicieli działki o numerze ewidencyjnym 97 położonej w E., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu E. - W. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2007 roku strona skarżąca została wezwana do złożenia dowodów na wystąpienie przez wszystkich skarżących do Rady Gminy w Z. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym.
W odpowiedzi na wezwanie G.G. przedstawił kopie pism z dnia 29 marca 2007 roku, skierowanych przez niego oraz przez S.G. do Wójta Gminy Z., z których wynika, iż jako współwłaściciele działki Nr 97 w E. nie wyrażają zgody na lokalizację na ich nieruchomości planowanej drogi, gdyż przebieg drogi kolidować będzie z planami związanymi z rozbudową budynku mieszkalnego bądź realizacją nowej zabudowy w przyszłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie w trybie administracyjnym nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy w Z. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu E. - W. Skarżący wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą uchwałę nie wyczerpali jednak wszystkich środków zaskarżenia przysługujących w sprawie.
W tym miejscu należy bowiem wskazać, iż środki zaskarżenia warunkujące dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego zostały uregulowane w treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Stosownie do powyższego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Jak wynika z brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ustawodawca uzależnił wniesienie skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu administracyjnego od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.
Skargę zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., wnosi się wówczas w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W świetle art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 kpa należy stwierdzić, iż organ gminy powinien ustosunkować się do wezwania do usunięcia naruszenia nie później, niż w terminie jednego miesiąca od dnia jego otrzymania. Jeżeli w ciągu miesiąca organ wezwany do usunięcia naruszenia udzieli odpowiedzi na wezwanie, wówczas od dnia doręczenia odpowiedzi zaczyna biec dla strony 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast organ w powyższym terminie nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, skarga powinna zostać wniesiona przed upływem 60. dnia, licząc od daty wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 roku o sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60).
Jak wynika z akt sprawy, skarżące J.G., K.W. i I.C. nie wystąpiły do Rady Gminy w Z. z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego w trybie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W związku z powyższym nie sposób uznać, iż skarżące wyczerpały w stosunku do uchwały Rady Gminy w Z. środki zaskarżenia przysługujące w ramach postępowania przed organem administracji.
Natomiast odnośnie skarżących G.G. i S.G. należy wskazać, iż w aktach sprawy znajdują się pisma skarżących z dnia 29 marca 2007 roku skierowane do Wójta Gminy Z., w których oświadczają, iż nie wyrażają zgody na lokalizację na ich nieruchomości planowanej drogi. W ocenie składu orzekającego, pisma te nie mogą być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawa lub uprawnienia, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż pisma te nie zawierają żadnego odniesienia do skarżonej uchwały Rady Gminy w Z. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu E. - W., jak również nie wskazują na naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Tymczasem prawidłowo dokonane wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia musi nie tylko zostać sporządzone w formie pisemnej i przesłane do właściwego organu, który podjął przedmiotową uchwałę, ale również wskazywać dokonane uchwałą naruszenia interesu prawnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002 roku o sygn. akt IV SA 3595/01 czy z dnia 9 listopada 1995 roku o sygn. akt II SA 1933/95). Wskazanie bowiem istoty naruszenia interesu prawnego pozwoli organowi gminy na ustosunkowanie się do meritum sprawy w odpowiedzi na wezwanie bądź nawet uwzględnienie racji skarżącego.
Reasumując, Sąd w składzie orzekającym uznał, iż występując do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu E. - W. skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Skargę taką zatem, zgodnie z przepisami art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, należało uznać za niedopuszczalną i w konsekwencji podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym miejscu warto jednak wskazać, iż odrzucenie skargi na uchwałę rady gminy z uwagi na niedopełnienie warunku, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały, jeżeli w późniejszym czasie zaś warunek ten zostanie spełniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1993 roku o sygn. akt I SA 892/93).
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
AG