Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2002 roku P. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], która utrzymała w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakazującą P. S. rozbiórkę nie użytkowanego, murowanego budynku gospodarczego usytuowanego w zachodniej części działki położonej w P. przy ulicy A 23, w terminie do dnia 1 maja 2002 roku, a także wykonanie doraźnego zabezpieczenia budynku przed dostępem postronnych osób..
W dniu 25 maja 2004 roku P. S. cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie podając, iż decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki nie użytkowanego budynku została ostatecznie wykonana, zaś opóźnienie w wykonaniu nakazu rozbiórki wynikało wyłącznie z braku stosownych środków finansowych możliwych do przeznaczenia na ten cel. Ostatecznie rozbiórka budynku została wykonana nieodpłatnie przez zakład kamieniarski zainteresowany powtórnym wykorzystaniem surowca odzyskanego z rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec wskazanej przyczyny cofnięcia skargi, konieczna jest ocena przesłanek warunkujących skuteczne cofnięcie skargi.
Mając na uwadze, iż zakwestionowanie przez skarżącego decyzji organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie nastąpiło wyłącznie z powodu nałożenia na skarżącego obowiązków pociągających za sobą określone wydatki finansowe, a brak stosownych środków finansowych na ten cel był jasno wskazywany w uzasadnieniu skargi, to należy stwierdzić, iż nie można dojść do przekonania, że cofnięcie skargi w sytuacji wykonania nakazu rozbiórki przez osoby zainteresowanie odzyskaniem materiałów rozbiórkowych jest czynnością stanowiącą obejście prawa. Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością.
Tym samym stwierdzić wypada ostatecznie, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi. Zatem cofnięcie skargi jako czynność rezygnacji z dochodzenia przed sądem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) nakazując zwrócić stronie skarżącej cały wpis od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.