Uzasadnienie
B. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...]r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu kontenerowego.
W treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie w całości wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...]r. (Nr [...]) oraz decyzji zaskarżonej. W uzasadnieniu tego wniosku, zaś strona wskazała, że jak wynika z treści samej decyzji i ustaleń organu, postępowanie zostało wszczęte w związku wnioskiem lokatorów położonego przy działkach skarżącej budynku Miasta Ł., którzy działki skarżącej - przy akceptacji urzędników Urzędu Miasta - wykorzystywali do przejazdu i przechodu. Aktualnie skarżąca przebywa w W. i nie ma możliwości przyjazdu do kraju, aby wykonać decyzję, w szczególności znaleźć miejsce do przewiezienia kontenerów i zorganizować transport. Jej przymusowe wykonanie groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody na jej majątku (kontenerach), a ponadto pozbawieniem jej nieruchomości jakichkolwiek zabezpieczeń przed działaniem osób trzecich. Być może skarżąca byłaby zobowiązana do poniesienia kosztów przechowania kontenerów przez jednostkę wskazaną przez organ, co czyni prawie pewnym wywindowanie takiej ceny. Według skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie powoduje zagrożenia życia, zdrowia lub mienia osób trzecich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2009, s. 206). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy dostrzec, iż co do zasady w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Może bowiem okazać się, iż nie było podstaw do nakazania rozbiórki, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów (por. postanowienie NSA z 8.11.2011 r., II OSK 2046/11).
Wobec powyższego wniosek skarżącej należało uwzględnić na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
B.A.