Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą z [...] r. nr [...] Okręgowa Izba Lekarska w Ł., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku A.N. z 4 listopada 2019 r., utrzymała w mocy własną uchwałę z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z 4 listopada 2019 r. A.N. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej obejmującej wskazanie imiennej listy lekarzy, absolwentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. z roku 2019, uprawnionych do wykonywania zawodu lekarza (pkt 1 wniosku).
Pismem z 13 listopada 2019 r. adresat wniosku odmówił udostępnienia imiennej listy osób fizycznych (lekarzy) z uwagi na ochronę ich prywatności w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p.
Wobec powyższego A.N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. Wyrokiem z 16 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Łd 2/20 WSA w Łodzi uwzględnił skargę A.N. i pkt 1 - zobowiązał Okręgową Izbę Lekarską w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z 4 listopada 2019 r. w zakresie pkt I; pkt 2 - stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; pkt 3 - oddalił skargę w pozostałym zakresie. Prawomocny wyrok doręczono organowi 3 lipca 2020 r.
Pismem z 12 sierpnia 2020 r. organ powołując się na wspomniany wyżej wyrok, wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni od doręczenia niniejszego pisma, że uzyskanie powyższej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, który uzasadniałby uzyskanie powyższych informacji w szczególności poprzez wyjaśnienie w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej. Zdaniem organu żądane informacje mają charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie A.N. pismem z 19 sierpnia 2020 r. wyjaśnił, że zawód lekarza jest zawodem "o wyjątkowej wrażliwości i świadomości społecznej co do jego zaufania. Praca lekarza polega na opiece, kurateli człowieka jego zdrowiu i życiu. Więc ochrona interesu publicznego daje potrzebę wiedzy i jej oceny co do osób, które będą sprawowały pieczę nad ich życiem i zdrowiem. Sposób wykorzystania, będzie przede wszystkim, pozyskaniem wiedzy, która da poczucie bezpieczeństwa i jawności i uczciwości wobec obywatela. Tego, że uczelnia niczego i nikogo nie ukrywa
- a) wiedzę statystyczną ile kobiet i ilu mężczyzn ukończyło studia.
- b) ile osób musi odbyć staż pracy, ile nie musi.
To też walor poznawczy uczelni, zdolności studenta, poziomu edukacji przez pryzmat ilości studentów, którzy uzyskali prawa do zawodu lekarza, ile w tym było kobiet czy mężczyzn. Wiedząc, że służba zdrowia boryka się kadrą lekarską, warto znać liczbę wykształconych nowych lekarzy. Mam prawo wiedzieć, kto w przyszłości będzie mnie leczył. Wiedzę wykorzystam w budowaniu bezpieczeństwa, świadomości i mojej ochrony przez wyraz jawności osób, które będą dbać o moje zdrowie i życie. To służba społeczna, dająca możliwość weryfikacji obywatelskiej tych którzy mają dbać o ich życie i zdrowie w świetle prawa."
Uchwałą z [...] r. Okręgowa Izba Lekarska w Ł. odmówiła A.N. udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie imiennej listy lekarzy, absolwentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. z roku 2019, uprawnionych do wykonywania zawodu lekarza (pkt I wniosku z dnia 4 listopada 2019 r.). W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem wnioskowanej informacji publicznej. Wnioskodawca istnienia szczególnego interesu publicznego upatruje przede wszystkim w możliwości oceny i weryfikacji absolwentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. pod kątem ich przydatności do wykonywania zawodu lekarza. Przy czym A.N. nie sprecyzował, jak zamierza tego dokonać na podstawie imiennej listy absolwentów ani, jak mógłby tę informację wykorzystać do poprawy funkcjonowania służby zdrowia czy wzrostu poczucia bezpieczeństwa obywateli, zważywszy na to, że przebywa aktualnie w Areszcie Śledczym w Ł. Wnioskodawca nie sprecyzował również w jaki sposób wpływ na dobro ogółu czy ochronę interesu publicznego będzie miało pozyskiwanie przez niego statystyk obejmujących liczbę i płeć absolwentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. oraz nie uzasadnił zawężenia żądania jedynie do roku 2019. Nie sposób bowiem przyjąć, że imię i nazwisko absolwenta uczelni medycznej bądź płeć są wystarczającymi kryteriami do oceny kompetencji tej osoby lub przydatności do wykonywania zawodu lekarza tym bardziej, że mowa jest o osobach, które ukończyły studia medyczne, i których wiedza została zweryfikowana przez wykładowców Uniwersytetu Medycznego w Ł. Organ nadmienił także, że wnioskodawca uzasadniając potrzebę uzyskania żądanej informacji odwołuje się do ogólnych sformułowań typu: poczucie bezpieczeństwa, jawności i uczciwości wobec obywatela, możliwości weryfikacji obywatelskiej, budowanie bezpieczeństwa", przy czym konkludując swoje wywody wskazuje na indywidualny a nie publiczny cel uzyskania informacji.
Wnioskodawca podnosi bowiem, że ma prawo wiedzieć, kto i gdzie będzie w przyszłości go leczył i będzie dbał o jego zdrowie i życie. Wobec powyższego organ stwierdził, że warunek, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie został spełniony przez wnioskodawcę i odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku z 4 listopada 2019 r.
Pismem z 16 września 2020 r., które wpłynęło do organu 21 września 2020 r. A.N. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie wnioskodawcy decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej obarczona była wadą i błędną interpretacją przepisu o zakresie dostępu do informacji publicznej. Jak podniósł wnioskodawca Okręgowa Izba Lekarska w Ł. jest jednostką merytorycznie właściwą do udzielenia wskazanych we wniosku z 4 listopada 2019 r. informacji, które dotyczą sfery faktów oraz nie wymagają przetworzenia. W przypadku ponownej odmowy udzielenia wnioskowanych informacji wniósł o wskazanie na czym polega "przetworzenie listy absolwentów z 2019 roku".
Wskazaną na wstępie uchwałą z [...] r. Okręgowa Izba Lekarska w Ł., na podstawie art. 5 pkt 24 w zw. z art. 25 pkt 4, pkt 10 i 12 oraz art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 965 z późn.zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 16 oraz 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 – dalej w skrócie "u.d.i.p."), utrzymała w mocy własną uchwałę z [...] r.
W jej uzasadnieniu organ podkreślił, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał realnych możliwości wykorzystania żądanych informacji z korzyścią dla dobra ogółu czy ochrony interesu publicznego. A.N. nie sprecyzował również, jak uzyskane informacje w postaci imiennej listy absolwentów, czy statystyk dotyczących ich liczby i płci przyczynią się do oceny kwalifikacji lekarzy, której wnioskodawca zamierzał dokonać. Odnosząc się do wniosku A.N. w części dotyczącej skonkretyzowania na czym polega "przetworzenie listy absolwentów z 2019 roku", organ wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż za informację przetworzoną należy uznać taką informację, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów, w sytuacji, kiedy organ zobowiązany do udzielenia informacji na dzień złożenia wniosku nie dysponuje gotowymi danymi, a ich udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności.
W niniejszej sprawie Okręgowa Izba Lekarska w Ł. wezwana została do przygotowania imiennej listy absolwentów Uniwersytetu Medycznego, którzy ukończyli studia w 2019 roku, uwzględniającej również statystyki dotyczące płci. Należy zatem stwierdzić, że informacja w takiej postaci spełnia przesłanki do uznania ją za informację przetworzoną. Na marginesie organ wskazał, że Okręgowa Izba Lekarska w Ł. nie dysponuje pełną listą absolwentów Uniwersytetu Medycznego w Ł. z 2019 r. Nie każdy absolwent, który ukończył tę uczelnię wnioskuje o wpisanie go na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. i wpis do prowadzonego przez nią rejestru. Zgodnie bowiem z przepisem art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich okręgowy rejestr lekarzy i lekarzy dentystów stanowi zbiór dokumentów i danych lekarzy posiadających prawo wykonywania zawodu i wykonujących zawód na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej oraz niewykonujących zawodu i zamieszkałych na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej.
Negując stanowisko organu zaprezentowane w powyższej uchwale A.N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której domagał się udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący wniósł także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Lekarska w Ł. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej uchwały.
Postanowieniem z 11 grudnia 2020 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na zarządzenie Sędziego z 1 marca 2021 r., pismem z 15 marca 2021 r. organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Pismem procesowym z 22 marca 2021 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części. Zdaniem pełnomocnika skarżącego błędne jest stanowisko organu, że zastosowanie w sprawie będzie miał art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ lekarze wykonują zawód zaufania publicznego i szczególnej odpowiedzialności, stąd też winni być podmiotami możliwymi do pełnej identyfikacji na płaszczyźnie zawodowej. Możliwe jest to poprzez odpowiednie rejestry, których prowadzenie przewidziane jest poprzez ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty oraz ustawę o działalności leczniczej. Wnioskodawca żądając udzielenia informacji publicznej, która stanowi informację przetworzoną, winny jest do wykazania szczególnego interesu publicznego, natomiast organ obowiązany jest do wezwania go do wykazania tego interesu.
W niniejszej sprawie A.N. odpowiadając na wezwanie Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. bardzo szczegółowo wyjaśnił na czym ten szczególny interes publiczny polega. W związku z powyższym odmowa udzielenia informacji nie była zasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej uchwały Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. z [...] r. utrzymującej w mocy własną uchwałę z [...] r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej stwierdził, że zostały one wydane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa materialnego i procesowego, wobec czego brak jest podstaw do ich usunięcia z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący.
Dla dokonania oceny zgodności z prawem wskazanych wyżej uchwał Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. decydujące znaczenie ma wyrok z 16 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Łd 2/20, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę A.N. na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i zobowiązał Okręgową Izbę Lekarską w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z 4 listopada 2019 r. w zakresie pkt I (pkt1); stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3). Jak wynika z uzasadnienia wyroku tutejszy Sąd przesądził, że żądana przez stronę lista imienna lekarzy absolwentów konkretnej uczelni i konkretnego rocznika jest informacją przetworzoną, gdyż wymaga jej sporządzenia dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.
W konsekwencji obowiązkiem organu było poinformować wnioskodawcę o charakterze informacji i wezwać do wykazania przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a skoro organ tego nie uczynił i nie rozpoznał wniosku skarżącego w zakresie pkt I, pomimo takiego obowiązku, to oznacza, że w tym zakresie pozostaje w bezczynności. Powyższy wyrok nie został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i uzyskał przymiot prawomocności.
Wspomniany wyżej wyrok wiązał organ rozpatrujący ponownie pkt I wniosku skarżącego z 4 listopada 2019 r. oraz wiąże skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej z mocy art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, oraz poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. Zasięgiem jego oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe - ewentualne - postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej.
W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie.
Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania.
Przystępując do oceny wykonania przez Okręgową Izbę Lekarską zaleceń wynikających z wyroku tutejszego Sądu stwierdzić trzeba, że organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a., pismem z 12 sierpnia 2020 r. poinformował skarżącego o charakterze żądanej informacji, wskazując, że jest to informacja publiczna przetworzona i wezwał do wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że jakakolwiek polemika skarżącego ze stanowiskiem Sądu co do charakteru żądanej informacji publicznej przetworzonej, jest nieuprawniona i bezpodstawna. Skarżący miał prawną możliwość poddania wyroku Sądu z 16 czerwca 2020 r. kontroli instancyjnej w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak z niej nie skorzystał.
Podkreślić trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 - przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: pkt 1 - uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; pkt 2 - wglądu do dokumentów urzędowych; pkt 3 - dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (art. 3 pkt 1 u.d.i.p). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 pkt 2 u.d.i.p.).
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728). W u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych.
Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074).
Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.).
Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.
W orzecznictwie Sądów administracyjnych wypracowanym na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zgodnie podkreśla się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Wnioskodawca powinien wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej.
Powinien wykazać przesłanki uzasadniające udostępnienie mu informacji przetworzonej i w jaki sposób udostępnienie mu żądanej informacji miałoby się przełożyć w sposób realny na poprawę funkcjonowania organów państwowych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 października 2020 r. sygn. akt I OSK 969/20, 21 października 2020 r. sygn. akt I OSK 954/20, 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2820/19, 21 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 832/18, 23 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2405/16 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Innymi słowy, w przypadku gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tak jak zostało to już przesądzone w wydanym uprzednio na gruncie rozpatrywanej sprawy wyroku, istotne znaczenie ma fakt, czy żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej jest umotywowane względami prywatnymi czy publicznymi. Nie jest wystarczające, że działania wnioskodawcy stanowią "szczególnie istotny interes publiczny" bowiem równie istotne jest, czy "uzyskanie żądanej informacji" jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Musi zachodzić uzasadniony (adekwatny) związek pomiędzy treścią wniosku a deklarowanym, mającym szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, celem.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący pismem z 19 sierpnia 2020 r. ustosunkował się do wezwania organu z 12 sierpnia 2020 r. Jednakże zaprezentowana przezeń argumentacja, mająca w odczuciu subiektywnym skarżącego świadczyć o wykazaniu istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, poddana ocenie organu w uchwałach obu instancji, pozwala zgodzić się z Okręgową Izbą Lekarską w Ł., że skarżący nie wykazał realnie z jakich powodów uzyskanie tych informacji miałoby mieć szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego.
Nadto skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób zamierza realnie wykorzystać te informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania organów państwa, do czego zresztą organ rzetelnie i szczegółowo odniósł się w motywach kontrolowanych uchwał. Sąd w całości podziela stanowisko organu, iż skarżący posługuje się pojęciami ogólnymi takimi jak: poczucie bezpieczeństwa, jawności, uczciwości wobec obywatela, ocena kondycji służby zdrowia. Częściowo też wskazuje, że lista lekarzy ma służyć jego interesowi prywatnemu, bowiem skarżący chce wiedzieć, kto w przyszłości będzie go leczył i czy jest to osoba kompetentna. Podkreślić nadto trzeba, że skarżący nie wykazał, że ma realne możliwości wykorzystania uzyskanych informacji dla dobra ogółu, jak chociażby dla poprawy funkcjonowania służby zdrowia. Wobec powyższego Okręgowa Izba Lekarska w Ł. prawidłowo odmówiła skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, o czym orzekła w treści zaskarżonej uchwały.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów niepopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 18).
dc