Uzasadnienie
II SA/Łd 784/10
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranej kwoty świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Referendarz sądowy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W dniu 5 stycznia 2011 r. do tut. Sądu wpłynęło kolejne pismo skarżącego zawierające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także z akt sprawy wynika, że skarżący przebywa obecnie w Areszcie Śledczym. Skarżący nie osiąga żadnych dochodów, posiada 24-metrowe mieszkanie socjalne. Skarżący oświadczył także, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżący w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skutkiem powyższego aktualny wniosek w tym zakresie należy oddalić.
Natomiast wniosek skarżącego w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w tym zakresie, a pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. pełnomocnikiem skarżącego został wyznaczony adw. Ł.K. Tym samym należy stwierdzić, iż w toku postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranej kwoty świadczeń z funduszu alimentacyjnego prawo pomocy zostało już stronie skarżącej przyznane i nie ma podstaw do ponownego ubiegania się prawo pomocy, gdyż zostało ono skonsumowane. Przyznanie prawa pomocy na mocy postanowienia z dnia 30 grudnia 2010 r. wywołuje skutki do czasu zakończenia postępowania wywołanego skargą strony, w tym również postępowanie przed sądem II instancji. W konsekwencji wniosek skarżącego podlega oddaleniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG