Uzasadnienie
II SA/Łd 79/09
Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżąca zwróciła się do Sądu o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, zapowiadając złożenie skargi kasacyjnej.
Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach J.S. prowadzi gospodarstwo domowe z mężem K.S. oraz z 24-letnią córką J.S. Skarżąca utrzymuje się z renty w wysokości 586 zł, K.S. również otrzymuje rentę w kwocie 1008 zł, J.S. pracuje z kolej na pół etatu i osiąga wynagrodzenie w wysokości 720 zł. Jedynym majątkiem skarżącej jest niezamieszkały od wielu lat dom o powierzchni 120 m², 45-metrowe mieszkanie oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 3,37 ha z zabudowaniami gospodarskimi. Innego majątku nie wykazała. W uzasadnieniu wniosku podała, że wraz z mężem przeznaczają 200-300 zł miesięcznie na leczenie. Córka J. studiuje na piątym roku pedagogiki, pracując jednocześnie na pół etatu z niską pensją. Skarżąca oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Problematyka zwolnienia od kosztów sądowych uregulowana jest w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). W art. 239 tego aktu określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z pkt 1 lit. a) powołanego przepisu, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa przyznania zasiłku celowego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) wskazywanej ustawy, a wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta już ze zwolnienia od konieczności ich poniesienia. Z tego też względu wniosek skarżącej w tym zakresie należało oddalić jako bezzasadny.
Z kolei w myśl art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego za zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ww. ustawy osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Zgodnie zaś z art. 245 § 3 prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. tylko ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze sytuację rodzinną oraz materialną, przedstawioną przez skarżącą, za uzasadnione należy uznać przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2, o czym świadczy przede wszystkim sytuacja zdrowotna i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze niewielka wysokość osiąganych dochodów (łącznie 2314 zł brutto), z których muszą utrzymać się trzy dorosłe osoby.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a) i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
LF