Uzasadnienie
Burmistrz Miasta T., działając na mocy porozumienia zawartego między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w P.-T. a Burmistrzem Miasta T. z dnia 4 stycznia 1995 r. decyzją z dnia 31 października 1996 r. nakazał - na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w zw. z art. 103 par. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ Janowi i Marii W. rozbiórkę 14 sztuk wiat handlowych, znajdujących się na działce nr 140, w T. przy ul. S. 96 w części terenu przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania miasta T. pod uprawy polowe - w terminie do 15 grudnia 1996 r.
Podał, że Jan i Maria W. wybudowali 14 sztuk wiat handlowych w części terenu przeznaczonego pod uprawy polowe. Inwestor oświadczył, że wiaty wybudował w 1994 r.
Jan i Maria W. w odwołaniu od tej decyzji wyjaśnili, że 1 sierpnia 1994 r. Maria W. wystąpiła o wydanie wskazań lokalizacyjnych i wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 1 września 1994 r. poinformowano ich o wstrzymaniu rozpatrzenia wniosku do czasu opracowania układu komunikacyjnego terenu bazaru, co do tej pory nie nastąpiło.
Ponadto, jak wynika z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. oraz pisma (...) z dnia 25 lipca 1996 r. Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego w P.-T. działka przeznaczona jest m.in. pod zabudowę handlową Podana średnia odległość 160 m od ulicy w głąb działki nie może stanowić o konkretyzacji zabudowy działki. Średnia wartość jest ustalona dla całego obszaru położonego w pasie ul. S. Wojewoda P., decyzją z dnia 3 marca 1997 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonania nakazu. Uchylił decyzję w części określenia terminu jej wykonania i ustalił nowy termin do dnia 31 marca 1997 r.
W uzasadnieniu przytoczył argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.
Jan i Maria W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego opisali przebieg postępowania w sprawie i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem decyzji przez organ administracji publicznej powinno zapewniać dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa. Artykuł 80 Kpa stanowi, że organ administracyjny ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego jest nie tylko naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, lecz utrudnia lub nawet uniemożliwia prawidłowe zastosowania prawa materialnego. W razie zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji, którą wydano bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy została ona wydana zgodnie z prawem. Taka sytuacja występuje w tej sprawie.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że została ona wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.
W myśl tego przepisu obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.
Uwzględniając treść wymagań wynikających z art. 37 prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie ma możliwości kontroli, czy zachodzą przesłanki nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wynikające z tego przepisu. Sąd nie miał bowiem możliwości zbadania zgodności zaskarżonej decyzji z planem zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy nie ma tekstu planu zagospodarowania przestrzennego, a podstawą kontroli przez sąd administracyjny zgodności decyzji dotyczących wykorzystania terenu mogą być wyłącznie ustalenia określające zagospodarowanie przestrzenne danego obszaru wyrażone m.in. w formie tekstu /por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1986 r. II SA 2037/85 - ONSA 1986 Nr 1 poz. 6/.
Tekstu nie może zastąpić informacja udzielona przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego.
Wyjaśnienia wymaga również jaka jest funkcja terenu na której wzniesiono te wiaty. Nie jest wystarczająca dla rozstrzygnięcia sprawy informacja, że pas zabudowy funkcji mieszkaniowej, handlowej, usługowej sięga średnio na głębokość 160 m od ulicy S. Niezbędne jest dokładne ustalenie na mapie szerokości /w metrach/ poszczególnych funkcji tej działki, a następnie sprawdzenie w terenie, gdzie wybudowano wiaty.
Dopiero przeprowadzenie postępowania dowodowego w tej kwestii pozwoli na ustalenie, czy wiaty wybudowano na terenie, którego funkcja określona w planie zagospodarowania przestrzennego pozwala na realizację takiej inwestycji i wydanie właściwej decyzji.
Z tych też względów Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o NSA. orzekł jak w sentencji.