Uzasadnienie
Z.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miasta P. w przedmiocie zasad sprzedaży w drodze bezprzetargowej lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność Gminy P., bonifikat od ceny sprzedaży tych lokali oraz stawek oprocentowania w razie rozłożenia na raty ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 7 października 2009 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 300 złotych. W dniu 20 października 2009 r. skarżący uiścił wymaganą kwotę wpisu sądowego, składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz trojgiem dzieci w wieku 20, 19 i 15 lat. Skarżący wraz z żoną osiągają dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 2.600 złotych. Zajmują mieszkanie komunalne o powierzchni 48 m kw. Strona nie zadeklarowana posiadania wartościowych przedmiotów, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż również sąsiedzi, w imieniu których wnosi skargę, znajdują się z trudnej sytuacji materialnej, gdyż są to głównie osoby w podeszłym wieku, utrzymujące się z niskich emerytur.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Analiza okoliczności przedstawionych przez skarżącego w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek strony zasługuje na uwzględnienie. Strona w sposób dostateczny wykazała bowiem, że zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym świadczy przede wszystkim sytuacja osobista i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość osiąganych dochodów i ponoszonych niezbędnych wydatków. Nie można tracić z pola widzenia faktu, iż skarżący wraz z żoną osiągają co prawda regularne dochody z tytułu umowy o pracę, jednak wysokość dochodu na członka rodziny kształtuje się na poziomie 520 złotych. Powyższe uzasadnia przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jednakże z uwagi na fakt, że skarżący uiścił już kwotę wpisu sądowego, zasadne było zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 300 złotych. Skoro bowiem skarżący uiścił kwotę wpisu sądowego, oznacza to, że w tym zakresie był w stanie zgromadzić niezbędne środki i wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG