Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia Spółka A z o.o.., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...].
Jak wynika z akt sprawy PINB w Ł. postanowieniem z dnia [...]., wydanym na podstawie art. 17, art. 33, art. 34 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 599) – dalej w skrócie "u.p.e.a.", odmówił uwzględnienia zarzutu zgłoszonego przez Spółkę A z o.o.. z siedzibą w Ł. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej obowiązku określonego w decyzji PINB w Ł. z dnia [...]., nr [...], znak: [...].
W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie Spółka A z o.o.. reprezentowana przez Prezesa Zarządu V. C. wskazała, iż Spółka w poprzednim piśmie zgłosiła zarzut, sygnalizując, że nie jest w stanie dokonać rozbiórki kontenera o wymiarach 4,10 m x 5,10 m, zlokalizowanego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A nr 21, ponieważ nie jest jego właścicielem. Zatem zarzut dotyczył błędu co do osoby zobowiązanego, a nie jak domniemał organ niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, która jest zaledwie następstwem błędu co do osoby zobowiązanego.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...]. [...]WINB w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 18, art. 33 i art. 34 § 5 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Motywując podjęte rozstrzygnięcie [...]WINB wywiódł, że PINB w Ł. decyzją z [...]. nakazał Spółce A z o.o.. z siedzibą w Ł. rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego typu kontenerowego o wymiarach 4,10 m x 5,10 m, zlokalizowanego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 21. Sp. z o.o WINB decyzją z dnia [...]. nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W trakcie oględzin nieruchomości w dniu 31 marca 2016 r. PINB ustalił, że decyzja o nakazie rozbiórki nie została wykonana. W związku z powyższym w dniu 4 kwietnia 2016 r. organ skierował do Spółki, na podstawie art. 15 § 1 i 2 u.p.e.a., upomnienie, w którym wezwał do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB z dnia [...] W dniu 18 kwietnia 2016 r. do organu wpłynęło pismo Spółki z dnia 14 kwietnia 2016 r. z informacją o braku możliwości wykonania obowiązku, ponieważ Spółka nie jest właścicielem kontenera i wydzierżawia jedynie grunt.
W odpowiedzi na powyższe PINB pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. poinformował Spółkę A z o.o.., iż decyzja PINB z dnia [...]. jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i podlega wykonaniu. Dalsze uchylanie się od wykonania obowiązku wynikającego z w/w decyzji będzie skutkowało skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji.
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. Prezes Zarządu Spółki poinformował, że Spółka nie uchyla się od obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] Spółka występowała o reasumpcję postanowienia, jednak PINB odmówił wszczęcia postępowania. W związku z powyższym Spółka nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie, a tym samym poinformowania, że nie jest właścicielem kontenera. Spółka powtórzyła, że wydzierżawia grunt i nie może wziąć na siebie odpowiedzialności usuwania cudzej własności, co mogłoby skutkować postępowaniem cywilnym ze strony właściciela kontenera.
W trakcie kolejnych oględzin nieruchomości w dniu 25 maja 2016 r. PINB stwierdził, że obowiązek rozbiórki w dalszym ciągu nie został wykonany.
Wobec powyższego w dniu [...] PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono stronie w dniu 14 czerwca 2016 r.
Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. Spółka zgłosiła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, które PINB rozpatrzył wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] odmawiając ich uwzględnienia.
[...]WINB w ustalonym stanie faktycznym sprawy stwierdził, że postanowienie PINB odpowiada prawu. Dalej organ II instancji przywołał regulację art. 33 § 1, art. 29 § 1 u.p.e.a. i wyjaśnił, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwa ponowna weryfikacja prawidłowości (słuszności) nałożonego nakazu rozbiórki. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; jednak nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W innym wypadku doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.).
Ponadto [...]WINB stwierdził, że zgodnie z art. 16 k.p.a. wzruszenie decyzji administracyjnej może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika żadne uprawnienie organu administracyjnego (wierzyciela) do takich działań. Wręcz odwrotnie, w przypadku niewykonania określonego w decyzji obowiązku (nakazu) stosuje się egzekucję administracyjną (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Oznacza to, że organ administracyjny, jako wierzyciel obowiązku, na tym etapie postępowania przystępuje nie do oceny prawidłowości jego nałożenia, lecz podejmuje działania i stosuje środki przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, celem wyegzekwowania ciążącego na zobowiązanym obowiązku (nakazu).
Następnie [...]WINB podkreślił, że decyzja PINB z dnia [...]. nakazująca Spółce A z o.o.. z siedzibą w Ł. rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego typu kontenerowego została utrzymana w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...], która nie została zaskarżona do WSA w Łodzi.
Skoro zatem obowiązek nałożony decyzją PINB nie został wykonany, co potwierdziły oględziny z dnia 31 marca 2016 r. i z dnia 25 maja 2016 r., to organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne, wydając uprzednio upomnienie z dnia 4 kwietnia 2016 r. i tytuł wykonawczy z dnia [...][...]WINB zwrócił uwagę na brzmienie art. 6 § 1, art. 26 § 4 u.p.e.a. i odnosząc się do treści zażalenia, w którym podniesiono, że zarzutem jaki Spółka zgłosiła do PINB pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. jest błąd co do osoby zobowiązanego, a nie jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, wyjaśnił, iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Decyzja PINB z dnia [...] nakazująca rozbiórkę została skierowana do Spółki A z o.o.., a zatem tytuł wykonawczy został nałożony na właściwy podmiot.
Należało zatem uznać, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na błąd co do osoby zobowiązanego nie może - w okolicznościach niniejszej sprawy - zmierzać do ustalenia, kto wybudował obiekt podlegający nakazowi rozbiórki, byłoby to bowiem w istocie badaniem zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego, ta zaś kwestia wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy. W niniejszej sprawie nie ziściła się przesłanka wyrażona w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Jednocześnie [...]WINB wskazał, że w sprawie nie zachodzą żadne z pozostałych z wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. przesłanek.
W ocenie [...]WINB w tytule wykonawczym z dnia [...]. organ administracyjny prawidłowo określił podmiot zobowiązany oraz wynikający z decyzji PINB z dnia [...] obowiązek o charakterze niepieniężnym. Prawidłowo również organ I instancji wskazał w tytule egzekucyjnym na przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a. środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym. Tytuł wykonawczy spełnia też wszystkie wymagania określone w art. 27 u.p.e.a. Z powyższego wynika, że nie zachodzą w niniejszej sprawie okoliczności, o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a., warunkujące możliwość uznania podniesionych zarzutów za uzasadnione.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A z o.o.. z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Spółka podniosła zarzuty dotyczące naruszenia: art. 33 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a.; art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a.; art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a., argumentując analogicznie jak w treści zażalenia.
Odpowiadając na skargę [...]WINB w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. sąd utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego.
Na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o odmowie uwzględnienia zarzutu zgłoszonego przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej wykonania obowiązku określonego decyzją PINB z dnia [...] stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek przesłanek do usunięcia go z obrotu prawnego, w tym z przyczyn podniesionych w treści skargi.
Podstawę prawną analizowanego rozstrzygnięcia [...]WINB stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art. 15 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Tytuł wykonawczy powinien zawierać enumeratywnie określone przepisem art. 27 § 1 u.p.e.a. elementy, w tym - jak stanowi o tym art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Stosownie do treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: pkt 1 -wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; pkt 2 - odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; pkt 3 - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; pkt 4 -błąd co do osoby zobowiązanego; pkt 5 - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; pkt 6 - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; pkt 7 - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; pkt 8 - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; pkt 9 - prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; pkt 10 - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (art. 33 § 1 u.p.e.a.).
Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że postępowanie egzekucyjne nie służy merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę uruchomienia postępowania egzekucyjnego, wobec niewykonania przez zobowiązany podmiot wynikających zeń obowiązków. Wobec tego, wierzyciel lub organ egzekucyjny, przy zgłoszeniu zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. nie mogą ponownie rozpoznawać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, w toku którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, służącym realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji czy postanowienia kreującego egzekwowane zobowiązanie odnieść może skutek dla postępowania egzekucyjnego.
Powyższe stanowisko jest powszechnie aprobowane w judykaturze sądów administracyjnych (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Go 833/16 – Lex nr 2220154, Szczecinie z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1175/15 – Lex nr 1996674, Krakowie z dnia 25 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 366/16 – Lex nr 2050224 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1553/13 – Lex nr 1783585 oraz z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2258/12 – Lex nr 1495249).
Z zebranego w sprawie niniejszej materiału dowodowego wynika, że ostateczną decyzją PINB w Ł. z dnia [...] utrzymaną następnie w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...], nakazano skarżącej – Spółce A z o.o.. rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego typu kontenerowego, zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 21. Rzeczone decyzje, czego nie kwestionuje strona skarżąca, nie zostały poddane kontroli sądu administracyjnego jako, że Spółka nie skorzystała z prawnej możliwości wywiedzenia skargi na decyzję [...]WINB. Ponadto nie zostały one dotychczas usunięte z obrotu prawnego w jednym z trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznych.
Wobec powyższego okolicznością niesporną jest po pierwsze - treść obowiązku – nakaz rozbiórki, po drugie – adresat decyzji, którym pozostaje skarżąca Spółka. Akta sprawy dowodzą nadto, że dotychczas Spółka nie wykonała dobrowolnie obowiązku rozbiórki, co potwierdziły dwukrotne oględziny nieruchomości, przeprowadzone w dniach 31 marca 2016 r. i 25 maja 2016 r. Ustalony stan faktyczny sprawy stanowił zatem dostateczną podstawę do skierowania przez organ egzekucyjny w dniu 4 kwietnia 2016 r. upomnienia pod adresem Spółki, odpowiadającego wymogom art. 15 § 1 i 2 u.p.e.a., a następnie wobec dalszej biernej postawy Spółki A z o.o. w wykonaniu obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji PINB, do wystawienia w dniu [...] odpowiadającego przepisom obowiązującego prawa tytułu wykonawczego, który strona skarżąca otrzymała w dniu 14 czerwca 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że Spółka formułując zarzuty nie wskazała konkretnej podstawy prawnej z art. 33 § 1 u.p.e.a., argumentując, że nie może dokonać rozbiórki, ponieważ nie jest właścicielem kontenera. Jej zdaniem wykonanie robót jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od właściciela nieruchomości. W tym stanie rzeczy organ I instancji samodzielnie zakwalifikował treść zarzutu jako niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. i na podstawie akt sprawy odmówił jego uwzględnienia. W zażaleniu strona skarżąca sprecyzowała, że treścią jej zarzutu jest w istocie błąd, co do osoby zobowiązanego w myśl art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., a nie niewykonalność obowiązku, i zagadnienie to zostało poprawnie zweryfikowane przez organ II instancji wespół z innymi przesłankami z art. 33 § 1 u.p.e.a. Natomiast w skardze do tutejszego sądu, Spółka podniosła oba zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 jak i art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.
W przekonaniu tutejszego sądu stanowisko [...]WINB o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów Spółki mających oparcie w art. 33 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a. w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń i zasługuje w pełni na akceptację.
Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze.
Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (por: wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1365/07 – Lex nr 532603, 12 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1163/10 – Lex nr 1083561, 26 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1603/10 – Lex nr 1151947, 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2094/14 – Lex nr 1636864).
Natomiast błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wtedy, gdy egzekucja jest kierowana do podmiotu nie będącego adresatem egzekwowanego obowiązku. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego powinien dotyczyć jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Jeżeli pomiędzy treścią tytułu wykonawczego a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia istnieje rozbieżność co do imienia oraz nazwiska osoby zobowiązanej, to taka sytuacja wypełnia przesłanki uznania, iż w sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (por: wyroki WSA w: Krakowie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1104/12 – Lex nr 1326297 oraz z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1648/12 – Lex nr 1305392, Poznaniu z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1002/15 – Lex nr 2087454, Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 930/06 – Lex nr 295065).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy, o czym była wyżej mowa, zachodzi tożsamość podmiotowa pomiędzy adresatem ostatecznej decyzji PINB o nakazie rozbiórki, a adresatem wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego. Chybiony jest wobec tego argument Spółki o błędzie co do osoby zobowiązanego. Na obecnym etapie postępowania nie jest bowiem rzeczą organu egzekucyjnego badanie prawidłowości określenia adresata decyzji rozbiórkowej, ani tym bardziej poszukiwanie innego podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji, czy też gromadzenie w tym zakresie materiału dowodowego i czynienie własnych ustaleń, skoro Spółka w dalszym ciągu jest właścicielem nieruchomości i to na nią został nałożony obowiązek rozbiórki. Dodać nadto trzeba, że obecnie toczące się postępowanie egzekucyjne jest bowiem prostą konsekwencją niewykonania obowiązku rozbiórki nałożonego ostateczną decyzją administracyjną.
Nie znajduje również żadnego umocowania w materiale dowodowym sprawy niniejszej argument o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, jako że wskazywane przez Spółkę powody niewykonalności mają niewątpliwie charakter subiektywny, a nie obiektywny.
Podsumowując, zaskarżone postanowienie [...]WINB odpowiada prawu i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego. Z całą zaś pewnością żaden z wywiedzionych w skardze zarzutów nie mógł stanowić przesłanki uwzględnienia skargi. W toku postępowanie egzekucyjnego – wbrew stanowisku skarżącej – nie doszło do naruszenia przepisów art. 33 § 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.e.a.; art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a.; art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
IB