Uzasadnienie
W. P. wniosła skargę na decyzję Wojewody [..] z dnia [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Z dokumentów załączonych do akt wynika, że skarżąca zmarła w dniu 17 stycznia 1994 roku.
Postępowanie sądowe zostało zawieszone (mocą postanowienia z dnia 16 marca 1994 roku), a następnie podjęte z udziałem następców prawnych skarżącej – J. P., B. Ł. oraz A. K. (postanowienie z dnia 25 września 2006 roku).
B. Ł., w piśmie z dnia 6 listopada 2006 roku złożyła oświadczenie, iż cofa skargę w przedmiotowej sprawie, gdyż kwestionowana decyzja, jak i skarga dotyczą sprawy, która została już ustalona i zamknięta.
J. P. i A. K., w pismach datowanych na dzień 20 marca 2007 roku również złożyli oświadczenia, iż cofają skargę i w związku z tym wnoszą o zakończenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi w ściśle określonych sytuacjach, które wprost wynikają z uregulowania przepisu art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec przytoczonych argumentów Sąd uznał cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie za dopuszczalne.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.