Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 września 2016 r. K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. i odmowy prawa do świadczenia wychowawczego na P. i I. W. W treści skargi skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania wykonania decyzji narazi ją na obowiązek zwrotu części pobranych świadczeń, co ma duże znaczenie w materialnej sytuacji jej rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Regulacja prawna powyższego przepisu wskazuje, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Tymczasem wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca stwierdziła jedynie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niekorzystnie wpłynie na sytuację finansową jej rodziny, nie skonkretyzowała jednak swojego twierdzenia.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się ponadto, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Świadczenie wychowawcze jest świadczeniem pieniężnym, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Bez wskazania zatem konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Ponadto, w ocenie sądu podniesiona przez skarżącą kwestia ewentualnego dochodzenia zwrotu wypłaconego świadczenia nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie. Decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu świadczenia wychowawczego i odmawiająca tego świadczenia nie rodzi bowiem automatycznie obowiązku zwrotu przyznanego świadczenia. Taki obowiązek może wynikać ewentualnie z decyzji wydanej w oparciu o art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. poz. 195).
Wobec powyższych okoliczności sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
A. P.