Uzasadnienie
A.B. oraz A.B., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnieśli w dniu 3 listopada 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., Nr [...], znak: [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Pismem z dnia 16 października 2020 r. A.B. i A.B. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że pomimo wezwania Sądu do podpisania wniosku wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym oraz pouczenia o skutkach uchylenia się od wykonania tego wezwania, skarżący we wskazanym terminie nie podpisali ani nie przedłożyli podpisanego egzemplarza wniosku z dnia 16 października 2020 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r.. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 maja 2021 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 64, sygn. akt II SO/Łd 15/20).
Skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 14 kwietnia 2021 r., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie uzupełnili w terminie braków formalnych wniosku, podczas gdy ich zdaniem, pismem stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych wniosku, uzupełnili wszystkie braki formalne, m.in. wskazali nr PESEL, załączyli odwołanie, decyzję i wyjaśnili powody uchybienia terminu, jednocześnie składając własnoręczne podpisy, które w przekonaniu skarżących czyniły zadość wezwaniu.
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących, zauważając, że bezspornym w sprawie jest, iż skarżący nie wykonali wystosowanego do nich wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku w całości, bowiem nie podpisali wniosku ani nie nadesłali jego podpisanego egzemplarza, wobec czego słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaistniała podstawa do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.
W międzyczasie, pismem z dnia 17 maja 2021 r. skarżący wnieśli do Sądu ponowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Zarządzeniem z dnia 16 września 2021 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku skarżących z dnia 17 maja 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz wykazanie, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu – w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przywrócenia terminu.
Pismem z dnia 14 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego usunął braki formalne wniosku, stwierdzając, że skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia z uwagi na stan zdrowia A.B., który jest osobą schorowaną, po przebyciu dwóch zawałów serca, w wyniku których ma problemy ze zrozumieniem prostych komunikatów, tekstu pisanego oraz z pamięcią. Ponadto stwierdzono u niego [...] i [...]. Skarżący przyjmuje leki, które w jego ocenie także mogą wpływać na odbiór rzeczywistości bądź na funkcjonowanie pamięci.
Z kolei A.B. ma mniejszy wgląd w toczące się postępowania, ponieważ to głównie A.B. dba o sprawy urzędowe. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wniosek o przywrócenie terminu państwo B. formułowali samodzielnie zgodnie z instrukcjami otrzymanymi w Sądzie w pierwszym możliwym terminie, w którym powzięli wiedzę, że uchybili terminowi, zachowując 7 dniowy termin. Do pisma zostały załączone zaświadczenie psychologiczne, karty informacyjne leczenia szpitalnego oraz konsultacja kardiologiczna.
Pismem z dnia 26 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił pismo z dnia 14 października 2021 r. poprzez przesłanie zaświadczenia wskazującego na zdiagnozowanie u skarżącego A.B. [...].
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił ponowny wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że nie wykazano, iż został on sformułowany w terminie 7 dni od momentu, w którym skarżący powzięli wiedzę o uchybieniu terminowi. Sąd stwierdził, że przyczyna uchybienia przedmiotowego terminu procesowego mogła ustać najpóźniej w dniu złożenia skargi – 3 listopada 2020 r.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej A.B. w dniu 10 grudnia 2021 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 90 akt sądowych), natomiast pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 grudnia 2021 r. (vide: potwierdzenie odbioru, k. 107 akt sądowych).
Pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 3 grudnia 2021 r., w którym wskazali na problemy związane z utrudnionym kontaktem z pełnomocnikiem. Stwierdzili, że jest im ciężko samym zweryfikować wszystkie terminy i pisma sporządzone w rozpoznawanej sprawie. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia 20 grudnia 2021 r., uzupełnił powyższe zażalenie, zarzucając naruszenie art. 88 p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że wniosek A.B. był spóźniony, podczas gdy zdaniem skarżącego złożył on wniosek w pierwszym możliwym terminie, w którym dowiedział się, że uchybił terminowi oraz w chwili, kiedy jego stan zdrowia pozwalał na podjęcie samodzielnej obrony swoich praw.
Postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących, podkreślając, że sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi mogła ustać najpóźniej w dniu jej złożenia (3 listopada 2020 r.), skoro skarżący mieli świadomość upływu tego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do uregulowania art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku, została doręczona skarżącym w dniu 30 września 2020 r. W treści decyzji zawarto pouczenie o prawie, terminie i sposobie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zatem termin do złożenia skargi na powyższą decyzję mijał z dniem 30 października 2020 r. Tymczasem skarga została wniesiona dopiero w dniu 3 listopada 2020 r., czyli z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia.
Skarżący dwukrotnie składali wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnymi postanowieniami: z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SO/Łd 15/20 oraz z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 825/20, odrzucił oba wnioski. W tej sytuacji należało uznać, że skarga, jako wniesiona po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Wyjaśnić przy tym należy, że odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
IB