Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 834/14

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania M. G. i W. G. reprezentowanych przez adwokata, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...].

Jak wynika z akt sprawy w dniu 20 lipca 2007 r. P. B. zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji przy ul. A 112 w Ł. polegającej na budowie budynku usługowego – biurowo - handlowego wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach o nr ewid. 247/9, 248/4, 247/8.

Decyzją z dnia [...] 2008 r. Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja ta została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z dnia [...] 2009 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wspomniana decyzja została zaskarżona i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2009 r. utrzymało ją w mocy. Wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] 2009 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] 2010 r. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wspomniana decyzja została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które decyzją z dnia [...] 2011 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy. Rzeczona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji.

Organ I instancji, rozpatrując sprawę ponownie mając na uwadze ocenę prawną zawartą we wspomnianym orzeczeniu, decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel (powierzchnia sprzedaży do 200m2) wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 112.

W odwołaniu od tej decyzji M. G. i W. G., reprezentowani przez adwokata, wnieśli o jej uchylenie z uwagi na fakt, że narusza interes odwołujących oraz przepisy prawa.

Zdaniem odwołujących organ nie wykonał zaleceń sądu, mimo że są one dla niego wiążące. W punkcie trzecim decyzji poświęconym warunkom obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ I instancji wskazał, że miejsca postojowe dla inwestycji w liczbie 8, w tym dla niepełnosprawnych, będą znajdować się na terenie inwestycji. Organ nie wskazał jednak żadnych ogólnodostępnych parkingów w pobliżu inwestycji, a mała liczba miejsc znajduje się w oderwaniu od wielkości powierzchniowej inwestycji. Takie określenie warunków infrastruktury technicznej i komunikacji jest, zdaniem odwołujących się, dalece niewystarczające zarówno w świetle linii orzeczniczej ukształtowanej na tle art. 54 pkt 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisów prawa administracyjnego.

Wątpliwości odwołujących budzi również fakt braku infrastruktury komunikacyjnej pozwalającej na dojazd potencjalnych klientów na teren inwestycji przy ul. A 112, ponieważ drogą dojazdową i bezpośrednio przylegającą do działek ewidencyjnych, na których jest zlokalizowana inwestycja, jest droga wewnętrza - aleja B, na której obowiązują ograniczenia związane z poruszaniem się pojazdów w strefie zamieszkania - tego typu obszary są wyznaczane na terenie osiedli. Piesi mogą poruszać się na tym obszarze całą szerokością drogi i mają pierwszeństwo przed pojazdami. Nie mają obowiązku, jak poza strefą, korzystać z chodników czy pobocza. W strefie zamieszkania mogą poruszać się bez opieki nawet dzieci, które nie ukończyły 7 roku życia. Kierowcy w strefie zamieszkania mogą parkować pojazdy jedynie w wyznaczonych miejscach. Nie mogą przekraczać prędkości 20 km/h. W wyroku WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2013 r. (SA/Łd 865/12) sąd wyraźnie stwierdził, iż konieczne jest wyjaśnienie możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno przez ciąg pieszy, a wobec określenia ilości miejsc postojowych - także poprzez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc. Określenie przez organ I instancji miejsc parkingowych wymusza istnienie dostępu dla komunikacji kołowej, a skoro tak - to inwestor winien wykazać się prawem dysponowania dojazdem do takich miejsc.

W/w sformułowanie skłania odwołujących do konstatacji, że inwestor nie uzyskał faktycznie dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną w postaci zgody na korzystanie z alei B, lecz jedynie rodzaj wstępnej zgody na rozpoczęcie negocjacji w tym względzie. Z przytoczonej w decyzji treści pisma ZDiT nie wynika bowiem, jakoby ten dostęp był zapewniony, lecz jedynie organ ten wskazuje, iż potencjalnie istnieje możliwość ustanowienia stosownego dostępu. Stanowisko ZDiT powzięte w sprawie niniejszej przeczy utrwalonemu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądowi rzeczywistego istnienia dostępu do drogi publicznej w chwili wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Według odwołujących organ I instancji naruszył przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż przesłanka ta w chwili obecnej jest spełniona. Prezydent Miasta Ł. nie ustalił w sposób pełny możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji, bowiem ustaleniu nie odpowiada wskazanie przez zarządcę drogi cyt: "możliwości realnego i prawnego dostępu nieruchomości (...) do drogi publicznej pl. C planowanej inwestycji podczas, gdy lokalizacja dojazdu/zjazdu powinna zostać określona w odrębnym postępowaniu. Jest to szczególnie uzasadnione w świetle lektury fragmentu wyroku WSA w Łodzi, który 31 stycznia 2013 r. uchylił poprzednią decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Co więcej, dostęp ten winien mieć charakter dostępu realnego i prawnego, co przesądza o tym, iż warunku tego nie spełnia jedynie stwierdzenie istnienia potencjalnej możliwości ustanowienia stosownego dostępu do drogi publicznej.

Wątpliwości odwołujących budzi również pominięcie przez organ I instancji ustalenia w postępowaniu uzgodnieniowym stosownych parametrów w części dotyczącej warunków i szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, które muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w jej treści poprzez dokładne wskazanie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Wspomniane wskaźniki ustalono na zasadzie odniesienia się do przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na dz. ew. nr 248/4 przy ul. A 114 (vide str. 1 decyzji).

Odwołujący wielokrotnie wskazywali, iż dotychczas wydane decyzje o warunkach zabudowy naruszały także zasadnicze przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 pkt 2a. Ani w treści skarżonej decyzji, ani w treści analizy urbanistycznej, stanowiącej załącznik nr 2 do skarżonej decyzji, nie ma sformułowania dotyczącego kwestii analizy parametrów budynków, które znajdują się na nieruchomościach sąsiednich lub bezpośrednio przylegających do terenu planowanej inwestycji. Jedynym odniesieniem do tego wskaźnika są wskazania cyt.: "5 kondygnacji nadziemnych" lub "3-5 kondygnacji nadziemnych". Nigdzie nie ma odniesienia się do w/w parametrów ze wskazaniem ich metrażu (vide str. 4 analizy urbanistycznej).

Taki sposób redakcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy może spowodować, iż parametry planowanej inwestycji na etapie jej realizacji będą odbiegały od parametrów istniejących już budynków. Z utrwalonej praktyki orzeczniczej, jak również ugruntowanego stanowiska doktryny wynika, iż wysokość górnej granicy elewacji frontowej powinna przybrać w decyzji o warunkach zabudowy postać wartości granicznych, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Z § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wynika, aby przy wyznaczeniu wysokości górnej krawędzi elewacji wziąć pod uwagę wysokość "od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku" - a więc ustalenia wysokości w sposób precyzyjny, a nie przybliżony, jak by to się odbywało przy określaniu wysokości elewacji poprzez ilość kondygnacji.

Oznacza to konieczność ustalenia wysokości w metrach. Takie określenie warunków zabudowy jest niezgodne z § 7 rozporządzenia i nie może być uznane za prawidłowe, tym bardziej, że w załączniku nr 2 do decyzji nie podano wysokości kalenicy budynku i poziomu gzymsów w budynku posadowionym przy ul. A 114. Czyni to w istocie niemożliwym ustalenie, na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane). Decyzja administracyjna z istoty swej powinna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Tych cech nie zawiera w sobie zaskarżona decyzja, a jej wada skutkuje koniecznością przeprowadzenia ponownie postępowania w tym zakresie i wydania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na istotne braki w dokonanej analizie urbanistycznej.

Ponadto - według odwołujących - decyzja organu I instancji narusza art. 153 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie sąd administracyjny poczynił zaledwie dwa wskazania co do dalszego postępowania; wskazania te dotyczyły kwestii dostępu do drogi publicznej oraz miejsc parkingowych. Organ administracyjny nie wypełnił wskazań co do dalszego postępowania, co sprawia, że niniejsze odwołanie jest całkowicie zasadne.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2013 r., podkreśliło, że organy orzekające w tej sprawie zostały zobowiązane do: określenia możliwości realnego dostępu do drogi publicznej, przy czym możliwość ta musi dotyczyć również dojazdu do nieruchomości, także w kontekście charakteru inwestycji oraz wyjaśnienia możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno poprzez ciąg pieszy, a wobec określenia miejsc postojowych także poprzez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc, tj. wykazanie się prawem do dysponowania dojazdem do takich miejsc (przyp. miejsc parkingowych).

Kolegium analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdziło, że organ I instancji dopełnił nakazanych przez sąd czynności. Pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku o wskazane w wyroku braki dotyczące obsługi komunikacyjnej i miejsc parkingowych. Wobec powyższego wnioskodawca pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. wystąpił do ZDiT (zarządcy dróg publicznych w Ł. oraz zarządcy dróg wewnętrznych - ul. A oraz al. B, przyległych do obszaru inwestycji) o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

ZDiT pismem z dnia 29 lipca 2013 r. znak [...], powołując się na ustawę o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r., poinformował, że obsługa komunikacyjna inwestycji może odbywać się wyłącznie od strony Placu C. Zgodnie z powierzonymi kompetencjami Zarząd Dróg i Transportu w pismach z dnia 29 lipca 2013 r., 11 grudnia 2013 r. oraz z dnia 20 lutego 2014 r. określił dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej w następujący sposób: nieruchomość posiada możliwość połączenia z drogą publiczną Plac C (dz. nr 237/77; 237/125; 237/20 w obrębie [...]), poprzez drogę wewnętrzną Plac C zlokalizowaną na dz. nr 237/80, 237/82, 237107 obręb [...] oraz drogę wewnętrzną al. B, zlokalizowaną na dz. nr 247/10, 247/8 w obrębie [...]. Na drodze wewnętrznej al. B została wprowadzona przez Zarządcę drogi strefa zamieszkania oznaczona znakami D-40, co umożliwia ruch pojazdów po tej drodze z ograniczeniami wynikającymi z tego oznakowania.

Oznakowanie drogi wewnętrznej Plac C i al. B umożliwia ruch pojazdów, wskazując na pewne ograniczenia (ograniczenie prędkości do 20km/h), zachowanie szczególnej ostrożności przez kierujących pojazdami, pierwszeństwo pieszych, jak również możliwość parkowania jedynie w wyznaczonych miejscach. Zarząd Dróg i Transportu wykonuje w imieniu Prezydenta Miasta Ł. obowiązki zarządcy dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych, zwanych dalej drogami publicznymi w granicach administracyjnych miasta Ł. oraz zarządcy terenu w zakresie dróg wewnętrznych zlokalizowanych na terenach zarządzanych przez Miasto Ł..

W związku z powyższym istnieje możliwość realnego i prawnego dostępu nieruchomości, na której planowana jest inwestycja do drogi publicznej ul. Plac C. Powołując się następnie na art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 54 ustawy oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego.

Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany, analiza wykazała, że sąsiednie nieruchomości (wzdłuż al. B pod adresem A 112, oraz przy ul. A 114) są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej jest wyłącznie do Placu C i ul. D poprzez drogę wewnętrzną al. B (działka nr 247/10 w obrębie [...]). Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; wnioskujący przedłożył opinie gestorów sieci świadczące o możliwości zaopatrzenia inwestycji w media: woda i ścieki - pismo A Sp. z o.o. Ł., z dnia 18.03.2005 r. znak [...], gaz - pismo [...] Spółki Sp. z o.o. w W z dnia 11.03.2005 r. znak [...]; energia elektryczna - pismo z dnia 31.03.2005 r. znak [...] przez B S.A.

Teren inwestycji znajduje się w granicach Gminy Miasta Ł., a zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów wnioskowana nieruchomość oznaczona jest jako Bi, Bp (tereny budowlane) i dr (droga), nie jest gruntem rolnym, ani leśnym. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy projekt decyzji został uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków postanowieniem z dnia [...] 2014 r. znak [...]. W dniu 28 września 2011 r. Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie pozbawienia drogi powiatowej - ulicy A kategorii drogi publicznej. Uchwała ta weszła wżycie w dniu 1 stycznia 2012 r., zatem od tego dnia (w związku ze zmianą prawa miejscowego) inwestycja już nie przylega do pasa drogi publicznej i organ nie miał podstaw do uzgadniania projektu niniejszej decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy. Zmiana stanu prawnego nastąpiła po wydaniu orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w 2009 r., zatem tylko w zakresie dotyczącym tej zmiany prawa - organ rozpatrując sprawę ponownie - odstąpił od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zaskarżoną decyzją ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy Kolegium stwierdziło, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, tak jak tego wymaga art. 2 pkt 14 ustawy, poprzez drogę wewnętrzną. Drogi wewnętrzne mogą mieć różny charakter i w związku z tym mogą się też znacznie różnić w zakresie swojej dostępności, która może w szczególności zależeć od tego, kto jest zarządcą drogi albo jej właścicielem. Z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika, że droga wewnętrzna jest własnością miasta, teren stanowiący wskazaną drogę wewnętrzną, stanowi publicznie dostępny plac, zapewniający komunikację szeregu nieruchomościom, przy tejże drodze usytuowanej, z drogą publiczną. Jak trafnie zauważył sąd I instancji, przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., OSK 1806/04, Lex nr 186577 - w gminach o statusie miasta, ulice, którym nadano nazwy, mają charakter ogólnodostępny, nawet jeżeli nie mają charakteru dróg publicznych.

W takim przypadku, jeżeli planowana inwestycja posiada dostęp do ogólnodostępnej drogi wewnętrznej - ulicy o nadanej nazwie, to nie jest również konieczne ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (tak w wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r., II OSK 1337/09, CBOIS).

Odnosząc się do pozostałych elementów zabudowy i zagospodarowania terenu organ odwoławczy wskazał, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, od strony al. B i ul. A jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu został wyznaczony zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, tj. odpowiada on średniej wielkości tego parametru występującej w obszarze analizowanym. Szerokość elewacji frontowej planowanego obiektu określono do pełnych szerokości frontów terenu położonego w wyznaczonych liniach zabudowy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki - stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia - od strony ul. A wyznaczono jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do budynku znajdującego się przy ul. A 114; od strony al. B - jako kontynuacja wysokości ustalonej od strony ul. A. Dopuszcza się zmniejszenie części projektowanego budynku w taki sposób, aby wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki stanowiła przedłużenie (kontynuację) tych krawędzi budynku na działce sąsiedniej o nr ewid. 248/3 przy al. B. Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych) ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym, zgodnie z § 8 rozporządzenia.

Opisane wyżej elementy zabudowy i zagospodarowania terenu zostały - w ocenie Kolegium - określone prawidłowo w oparciu o ustalenia dokonane w toku postępowania wyjaśniającego. Tym samym określone w decyzji gabaryty i parametry planowanej inwestycji nie naruszają obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i gwarantują zachowanie ładu przestrzennego na terenie, na którym zlokalizowana jest nieruchomość objęta wnioskiem inwestora. Potwierdza to także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 31 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Łd 865/12, co pozwala w tej sytuacji uznać również za nieuzasadnione zarzuty odwołujących wskazujące na - ich zdaniem - nieprecyzyjne ustalenie wysokości elewacji frontowej planowanej inwestycji.

Chybiony - w ocenie Kolegium - jest także zarzut odwołania dotyczący braku precyzyjnego określenia w decyzji ilości i położenia miejsc parkingowych dla realizacji potrzeb budowy planowanego obiektu.

Zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji, jako że jest to strefa ścisłego centrum Miasta, wskazano stosowanie silnych ograniczeń dla ruchu samochodowego, przy zapewnieniu priorytetu ruchu pieszego i komunikacji zbiorowej. Miejsca postojowe - zgodnie z wnioskiem - do 8 miejsc na terenie inwestycji (w tym dla osób niepełnosprawnych). Oceniając prawidłowość decyzji w tym zakresie wskazać należy, iż z przytoczonych regulacji art. 61 ustawy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie wynika, aby w decyzji o warunkach zabudowy organ obowiązany był wyznaczyć liczbę miejsc parkingowych lub też uzależnić wydanie decyzji od sposobu wyznaczenia i zabezpieczenia terenu pod miejsce parkingowe. Kwestia miejsc postojowych dla samochodów osobowych uregulowana jest w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Przy czym podkreślenia wymaga fakt, że przepis ten ma zastosowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. pozwolenia na budowę. Ustalając miejsca parkingowe należy uwzględnić wskazane w decyzji o warunkach zabudowy parametry jak linia zabudowy, proporcje powierzchni zabudowanej do wielkości działki itp. Ustalenia te jednak, dokonywane są przez organ architektoniczno-budowlany na etapie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania, jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wydanie takiej decyzji nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W związku z powyższym postanowienia decyzji w kwestii dotyczącej miejsc postojowych nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. G. i M. G., reprezentowani przez adwokata, wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

1. 1. prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że teren przyszłej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w sytuacji braku potwierdzenia legalności takiego dostępu,
2. 2. art. 54 pkt 2 ppkt c ustawy w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) poprzez nieprawidłowe uznanie, że teren przyszłej inwestycji ma w sposób prawidłowy zapewnioną obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji poprzez zapewnienie ilości miejsc parkingowych potrzebnych do obsługi przyszłej inwestycji.

W motywach skargi wyjaśniono, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. A 114 na działce ewidencyjnej o numerze 471/2, która graniczy z działkami o nr 247/9, 248/4 - czyli dwoma z trzech działek, dla których została wydana przedmiotowa decyzja i - co do zasady - powtórzono zarzuty i argumentację z odwołania od decyzji organu I instancji.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zainteresowania sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu na wniosek P. B. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego z przeznaczeniem na biura i handel (powierzchnia sprzedaży do 200m2) wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 112.

Sprawa ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji była już dwukrotnie przedmiotem kontroli tutejszego sądu. Pierwszy raz, kiedy to wyrokiem z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt 606/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi usunął z obrotu prawnego decyzje organów obu instancji ustalające warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, ze względu na niedostateczne wyjaśnienie kwestii dostępu do drogi publicznej terenu planowanej inwestycji i jego skorelowania z planowanymi miejscami postojowymi, które miałyby zostać zlokalizowane poza pasem drogi publicznej.

I drugi raz, gdy wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12 tutejszy sąd uchylił decyzję Kolegium z dnia 14 czerwca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] z powodu naruszenia art. 153 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i niewypełnienia zaleceń sądu wynikających z wcześniejszego wyroku WSA w Łodzi z dnia 21 października 2009 r., co sprowadzało się w dalszym ciągu do nieustalenia liczby miejsc postojowych, w tym dla osób niepełnosprawnych oraz realnego skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną i zjazdu do niej.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] zdeterminowana była w tym wypadku brzmieniem art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ograniczała się ona w istocie do zbadania, czy organy obu instancji wypełniły bezwzględnie wiążące je zalecenia wynikające z przywołanych wyżej dwóch prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09 i z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela, przyjmuje się, że uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1889/12 – Lex nr 1518953).

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wynika z tego, że ocena prawna musi dotyczyć prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia. Zakres dokonanej oceny prawnej musi też być oceniany w kontekście ustrojowej funkcji sądu administracyjnego, który nie orzeka in merito, a dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kontrola ta dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego, jak też stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia tego aktu. Przyjęte założenie ma istotne znaczenie, bowiem w przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, zmianie może ulec związanie przyjętą oceną prawną.

Przy czym zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, dotyczyć będzie istotnych jego elementów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1670/12 – Lex nr 1518885).

Podstawę materialnoprawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 nr 647 ze zm.), a konkretnie art. 61 ust. 1 ustawy, w rozumieniu którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy (dla terenu, na którym tak, jak w rozpoznawanej sprawie, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wspomniane warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), dalej w skrócie "rozporządzenie".

W pierwszej więc kolejności, obowiązkiem organu administracyjnego jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia).

Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Rzeczona decyzja, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Dodać również trzeba, że część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4).

W przekonaniu sądu organy administracyjne obu instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego rzetelnie wypełniły i ustaliły podnoszone dotychczas w dwóch prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09 i z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12 zagadnienia dotyczące określenia liczby i lokalizacji miejsc parkingowych, skorelowanych z dostępem realnym - dojazdem - do drogi publicznej. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena i wyciągnięte na tej podstawie wnioski zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji są logiczne i rzeczowe, nie naruszają tym samym zasad swobodnej oceny dowodów.

Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 7 czerwca 2013 r. wezwał P. B. do uzupełnienia wniosku z dnia 19 lipca 2007 r. o określenie możliwości realnego dostępu do drogi publicznej, wskazując, że możliwość ta musi dotyczyć również dojazdu do nieruchomości, także w kontekście charakteru inwestycji oraz wyjaśnienia możliwości rzeczywistej komunikacji, zarówno poprzez ciąg pieszy, a wobec określenia miejsc postojowych także poprzez ciąg komunikacji dla pojazdów, które muszą mieć realną możliwość skorzystania z wyznaczonych miejsc (tj. wykazanie się prawem do dysponowania dojazdem do takich miejsc parkingowych).

W odpowiedzi, inwestor - pismem z dnia 3 lipca 2013 r. - poinformował, że w dniu 28 czerwca 2013 r. wystąpił do Zarządu Dróg i Transportu o zajęcie stanowiska w kwestii zaproponowanego sposobu zagospodarowania terenu położonego przy ul. A 112. Z załączonego pisma z dnia 28 czerwca 2013 r. wynika, że projektowany budynek będzie miał charakter obiektu usługowo-handlowo-biurowego, w którym inwestor planuje ulokować biura podróży, komis, jubilera, galerię sztuki, lombard, sprzedaż polis ubezpieczeniowych, gastronomię. Tego typu działalność nie wymaga obsługi indywidualną komunikacją samochodową. Dostawy nocne oraz obsługa gospodarcza budynku będą odbywać się zgodnie z regulaminem użytkowania ulicy A i na tych samych zasadach, jak dla pozostałych użytkowników znajdujących się przy al. B. Dla projektowanego obiektu inwestor zaproponował zabezpieczenie miejsc parkingowych w ilości 8 miejsc na działce nr 248/4 w formie automatycznego parkingu.

Przedstawił także wstępną koncepcję zagospodarowania terenu z propozycją zjazdu na teren planowanej inwestycji, podkreślając, że stanowisko ZDiT będzie podstawą uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanego obiektu.

W dniu 1 sierpnia 2013 r. P. B. przedłożył w organie I instancji pismo Zarządu Dróg i Transportu z dnia 29 lipca 2013 r. informujące, że obsługa komunikacyjna projektowanego budynku na działkach nr 247/9, 248/4 i 247/8, przy ul. A 112 w Ł. w obrębie [...] jest możliwa wyłącznie od strony Placu C. Wobec powyższego organ wezwał inwestora do wyjaśnienia, czy załączone przez niego pismo z dnia 3 lipca 2013 r. i z dnia 1 sierpnia 2013 r., t.j. mapa (plan zagospodarowania), charakterystyka opisowa i graficzna inwestycji oraz kopia pisma skierowanego do ZDiT z dnia 28 czerwca 2013 r. są uzupełnieniem wniosku, polegającym na rozszerzeniu zakresu inwestycji o parking wielopoziomowy z określoną na mapie wrysowaną obsługą komunikacyjną z al. B od strony ul. A, co P. B. potwierdził w piśmie złożonym w siedzibie organu I instancji w dniu 30 października 2013 r. wraz z załączoną doń dokumentacją w postaci koncepcji zagospodarowania terenu, koncepcji realizacji automatycznego parkingu na 8 miejsc parkingowych oraz mapą z proponowaną obsługą komunikacyjną inwestycji.

W związku z tym, iż - zdaniem organu I instancji - kwestia prawnego i faktycznego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej od strony planu C w dalszym ciągu nie została dostatecznie wyjaśniona, wystąpił on pismem z dnia 29 listopada 2013 r. do ZDiT o sprecyzowanie treści pisma z dnia 29 lipca 2013 r. (skierowanego do P. B.).

Odpowiadając na powyższe wezwanie, ZDiT - pismem z dnia 11 grudnia 2013 r., powołując się na art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...], poinformował, że obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji możliwa jest wyłącznie od strony Placu C poprzez drogę wewnętrzną al. B, zlokalizowaną na działce nr 247/10, w obrębie [...].

Wyjaśnił nadto, że na drodze wewnętrznej al. B została oznakowana przez Zarządcę drogi jako strefa zamieszkania, co umożliwia ruch pojazdów po tej drodze z ograniczeniami wynikającymi z tego oznakowania oraz, że lokalizacja dojazdu powinna być określona w odrębnym postępowaniu.

Kolejnym pismem z dnia 20 lutego 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu I instancji z dnia 21 stycznia 2014 r. o doprecyzowanie swojego stanowiska, Zarząd Dróg i Transportu wyjaśnił, powołując się na art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] 2013 r., że obsługa komunikacyjna inwestycji jest możliwa wyłącznie od strony drogi publicznej Plac C. Nieruchomość posiada możliwość połączenia z drogą publiczną Plac C (dz. nr 237/77, 237/125, 237/20 w obrębie [...]), poprzez drogę wewnętrzną Plac C zlokalizowaną na dz. nr 237/80, 237/82, 237107 obręb [...] oraz drogę wewnętrzną al. B, zlokalizowaną na dz. nr 247/10, 247/8 w obrębie [...]. ZDiT podniósł również, że na drodze wewnętrznej al. B została wprowadzona przez Zarządcę drogi strefa zamieszkania oznaczona znakami D-40, co umożliwia ruch pojazdów po tej drodze z ograniczeniami wynikającymi z tego oznakowania.

Oznakowanie drogi wewnętrznej Plac C i al. B umożliwia ruch pojazdów, wskazując pewne ograniczenia (ograniczenie zachowania prędkości do 20km/h), zachowanie szczególnej ostrożności przez kierujących pojazdami, pierwszeństwo pieszych, jak również możliwość parkowania jedynie w wyznaczonych miejscach.

Powołując się następnie na treść art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 260) ZDiT pokreślił, że wykonuje w imieniu Prezydenta Miasta Ł. obowiązki zarządcy dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych, zwanych drogami publicznymi w granicach administracyjnych miasta Ł. oraz zarządcy terenu w zakresie dróg wewnętrznych zlokalizowanych na terenach zarządzanych przez Miasto Ł. W związku z powyższym istnieje - zdaniem ZDiT - możliwość realnego i prawnego dostępu nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, do drogi publicznej ul. Plac C. Dalej ZDiT, przywołując brzmienie art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, stwierdził, że określenie "zjazd" zarezerwowane jest wyłącznie dla dróg publicznych, natomiast miejsce połączenia nieruchomości z drogę wewnętrzną zarządca dróg wewnętrznych określa mianem dojazdu. Analogicznie jak w przypadku zjazdu, lokalizacja dojazdu powinna być określona w odrębnym postępowaniu. Na etapie opiniowania decyzji o warunkach zabudowy zarządca terenu wskazuje jedynie na możliwość obsługi komunikacyjnej lub brak takiej możliwości.

Jednocześnie z uwagi na sposób zagospodarowania terenu działek, na których zlokalizowana jest droga wewnętrzna al. B - w całości zajętych pod jezdnię ciągu pieszo-jezdnego oraz na projektowany sposób zagospodarowania nieruchomości objętych decyzją o warunkach zabudowy - budowę budynku w granicy działki, ZDiT poinformował, że dojazd powinien być traktowany jako miejsce opuszczenia terenu działki 247/10, 247/8 w obrębie [...].

Z przedstawionej do zaopiniowania propozycji zagospodarowania terenu wynika, że inwestor zapewnia miejsca parkingowe w ilości 8 sztuk na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy, poza terenem działek stanowiących drogę wewnętrzną. Taka propozycja jest możliwa do akceptacji przez zarządcę terenu, na którym zlokalizowane są drogi wewnętrzne al. B i Plac C. Podsumowując, treść przywołanych wyżej dokumentów dowodzi - w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości - że organ I instancji, a ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. prawidłowo wypełniły zalecenia wynikające z dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12, którymi - o czym była mowa na wstępie rozważań - były bezwzględnie związane.

Jednoznaczne ustalenie zagadnień związanych z obsługą komunikacyjną inwestycji na warunkach wskazanych w opinii z dnia 29 lipca 2013 r. i z dnia 20 lutego 2014 r. przez Zarząd Dróg i Transportu w Ł. (zarządzającego ruchem na drogach publicznych i wewnętrznych, w tym ul. A oraz al. B) zgodnie z uchwałą Rady Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] 2013 r. od strony Placu C (poprzez al. B) oraz z miejscami postojowymi poprzez określenie ich ilości na 8 miejsc na terenie inwestycji (w tym dla osób niepełnosprawnych) i wskazanie, że lokalizacja dojazdu do tych miejsc ma nastąpić zgodnie z pismami ZDiT i powinna zostać określona w odrębnym postępowaniu, pozwala sformułować wniosek, że kwestia obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji została dostatecznie wyjaśniona w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego i prawidłowo określona w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie w wydanej przez Prezydenta Miasta Ł decyzji z dnia [...], utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Kolegium z dnia [...].

Zgodzić się wreszcie trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, że chybiony jest zarzut odwołania, jak i obecnie skargi, o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy. Bezspornym jest, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, poprzez drogi wewnętrzne - al. B i Plac C, zatem w takim wypadku na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie musi legitymować się dokumentem potwierdzającym legalność takiego dostępu.

Kwestia ta została wyjaśniona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które tutejszy sąd w pełni podziela. Mianowicie w wyroku z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2121/12 (Lex nr 1502254) NSA stwierdził, że w gminach o statusie miasta, ulice, którym nadano nazwy, mają charakter ogólnodostępny, nawet jeżeli nie mają charakteru dróg publicznych. W takim przypadku, jeżeli planowana inwestycja posiada dostęp do ogólnodostępnej drogi wewnętrznej - ulicy o nadanej nazwie - to nie jest również konieczne ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Z kolei w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2196/12 (Lex nr 1497924) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć alternatywnie - albo bezpośredni dostęp do tej drogi - albo dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Obowiązek ustanowienia odpowiedniej służebności drogowej zachodzi dopiero wtedy, gdy teren inwestycji nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej albo przez drogę wewnętrzną.

Wobec powyższego zarzuty skargi o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 54 pkt 2 ppkt c w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy nie zasługiwały na uwzględnienie.

Lektura akt administracyjnych sprawy niniejszej wskazuje nadto, że przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną, która odpowiada przepisom obowiązującego prawa, zaś jej wyniki przedstawił w formie tekstowej i graficznej. Organ wyznaczył wokół terenu inwestycji obszar analizowany na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...), a następnie przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1-5 ustawy i na tej podstawie określił parametry nowej zabudowy.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że parametry nowej zabudowy, a więc wysokość, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu, linia zabudowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni nieruchomości zostały ustalone w sposób tożsamy z tym, który był już przedmiotem kontroli tutejszego sądu, na mocy wyroku z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09 i wówczas sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek wadliwości w tym zakresie. Zaprezentowana w tym wyroku ocena wiąże - zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. - skład orzekający w tej sprawie, jak i organy obu instancji w obecnym postępowaniu administracyjnym.

Wobec tego zarzuty odwołania, powielone w skardze dotyczące nieprecyzyjnego (wadliwego) określenia owych parametrów, w tym naruszenia § 7 rozporządzenia pozostawały poza zakresem sądowej kontroli, ponieważ kwestie te zostały już przesądzone jednoznacznie w sprawie sygn. akt II SA/Łd 606/09. Jeśli - zdaniem strony skarżącej - wspomniane parametry zostały określone wadliwie mogła ona zaskarżyć rzeczony wyrok skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Nie budzi również wątpliwości, że projekt decyzji zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wynikającymi z wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 865/12 został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Ł., mocą postanowienia z dnia [...]

Nie było natomiast potrzeby uzgadniania projektu decyzji w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 z zarządcą drogi. Jak trafnie wyjaśniło Kolegium, wobec podjęcia przez Radę Miejską w Ł. uchwały z dnia [...] nr [...] o pozbawieniu drogi powiatowej - ulicy A kategorii drogi publicznej, która weszła w życie z dnia 1 stycznia 2012 r., teren inwestycji od tego momentu przestał przylegać do pasa drogi publicznej. Rację ma tym samym organ odwoławczy twierdząc, że zmiana stanu prawnego nastąpiła po wydaniu przez WSA w Łodzi wyroku z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 606/09, wobec czego w tym zakresie organ rozpatrując sprawę ponownie nie był związany zaprezentowaną w nim oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a.

Reasumując, prawidłowo zgromadzony w sprawie kompletny materiał dowodowy stanowił podstawę do ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji. Zaskarżona decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nie narusza prawa materialnego, odpowiada również wymogom procedury administracyjnej. W motywach rozstrzygnięcia, które spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a., Kolegium logicznie i rzeczowo wyjaśniło podstawy faktyczne i prawne podjęcia pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, prawidłowo ustosunkowało się również do zarzutów odwołania. Organy obu instancji, co nie budzi zdaniem sądu wątpliwości, nie naruszyły art. 153 p.p.s.a., przeprowadzone zaś ponownie postępowanie administracyjne odpowiada wymogom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Wszystkie te okoliczności obligowały sąd do oddalenia skargi.

Z tych powodów sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

LS