Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S.R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...], z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą na wniosek A S.A. z siedzibą w W. lokalizację dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej światłowodowej relacji Ł. – S. – K., odcinka na terenie miasta Ł. obejmującego ul. A., od granic miast Ł. i K., do ul. B., na terenie dzielnic Ł. – P. i Ł. – B. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył uczestnik postępowania – S.R. podając, że wyraża zgodę na przeprowadzenie projektowanego światłowodu przez swą działkę tylko pod warunkiem, że biegnąca już przez jego nieruchomość linia światłowodowa B. S.A. zostanie przeniesiona bliżej ulicy, według projektu spółki A. S.A. albo też inwestor wykupi należący do niego grunt o powierzchni 3000 m2, przez który przebiega światłowód.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu swej decyzji wskazało, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu planowane zamierzenie A S.A. stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis, przy definiowaniu "inwestycji celu publicznego" odsyła do przepisu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, gdzie jako cel publiczny określa się między innymi budowę i utrzymanie urządzeń łączności publicznej (art. 6 pkt 1 tejże ustawy).
Ponadto organ odwoławczy podkreślił że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało przeprowadzone prawidłowo. W szczególności organ pierwszej instancji, stosownie do treści przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pismem z dnia [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W toku postępowania związanego z wydaniem decyzji dokonano analizy wynikających z odrębnych przepisów warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W jej wyniku organ orzekający doszedł do przekonania, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Organ odwoławczy podniósł, iż organ pierwszej instancji wskazując podstawy prawne rozstrzygnięcia określił, jakie zasady zagospodarowania, w szczególności zabudowy, muszą być wzięte pod uwagę przy przeprowadzaniu inwestycji oraz jakie warunki musi spełnić inwestor, aby do tego doprowadzić. Jako źródło tych zasad i warunków wskazano przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody oraz przepisy budowlane. Ponadto decyzję tę, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodniono z zarządcą drogi (postanowienie z dnia [...], Nr [...]).
Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu uznano, że nie dotyczą one w istocie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał w szczególności, iż sprzeciw strony budzi przebieg istniejącego już przewodu telekomunikacyjnego B SA, a więc inwestycja, która została zrealizowana i nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu dotyczącym wyłącznie przedsięwzięcia A S.A. polegającego na budowie linii kablowej światłowodowej relacji Ł. – S. – K., odcinek na terenie miasta Ł. Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. – po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień – wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami.,
W dniu 30 sierpnia 2006 roku S.R. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powtarzając w niej zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zaznaczył dodatkowo, że jeśli warunek pod jakim wyraził zgodę na przeprowadzenie kabla światłowodowego przez swoją działkę nie był dostatecznie zrozumiały dla organów, to powinny one wezwać go i wysłuchać osobiście.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie postulując uznanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji za integralną część odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszenia prawa, która rodzi konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Mając na uwadze, iż zakres ocenianego postępowania administracyjnego został określony we wniosku inwestora wskazać wypada, iż nie budzi wątpliwości sądu, iż mamy w niniejszym postępowaniu do czynienia z lokalizacją dla inwestycji celu publicznego, w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 5 wskazanej powyżej ustawy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, iż przez inwestycję celu publicznego – należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w przepisie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543 ze zm.). Przepis ten natomiast stanowi, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami).
Z tego też powodu za nietrafne uznać należy zarzuty skarżącego o tym, iż budowa linii kablowej – światłowodowej nie stanowi inwestycji celu publicznego. Okoliczność, iż inwestycja ta nie jest realizowana przez podmiot publiczny lecz przez prywatne przedsiębiorstwo nie ma żadnego wpływu na to, że łączność publiczna świadczona przez te podmioty jest celem publicznym w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu.
Oczywiście zgodzić się należy z organami, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i poza wyjątkami określonymi w ustawie – a nie mającymi zastosowania w niniejszej sprawie – roboty budowlane prowadzone przy realizacji takiej inwestycji wymagają uprzedniego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. (art. 50 ust. 2 tejże ustawy).
Analizując postępowanie organów administracji wskazać należy, iż nie budzi wątpliwości sądu prawidłowość przytoczonych podstaw prawnych rozstrzygnięcia i podjętych działań dla oceny zasadności wniosku inwestora, w szczególności z punktu widzenia treści przepisów art. 52 – 54 tejże ustawy. Okoliczności powyższe nie były również kontestowane przez skarżącego, który skupił się na argumentach pozostających poza sferą niniejszego postępowania, a które nie miały szans wpłynąć na treść wydanych decyzji. Odpowiedź na te zarzuty udzielona przez organ odwoławczy jest trafną i zasługuje na akceptację.
Mając na uwadze, iż istnieją w niniejszej sprawie okoliczności, niezależne od oceny zastosowanego przez organy prawa materialnego, które rodzą konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego, to z tego też punktu widzenia szczegółowa analiza postępowania organów w niniejszej sprawie wydaje się zbędna.
Nie budzi wątpliwości, iż stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. (art. 28 k.p.a.). Nie może być również przedmiotem krytyki konstatacja, iż podmioty, którym przysługuje przymiot strony w określonym postępowaniu na etapie jego rozpoznawania przed organem pierwszej instancji, nie tracą przymiotu strony w postępowaniu przez organem odwoławczym. Co więcej krąg podmiotowy określonego postępowania rozciąga się również na prowadzone w oparciu o tą sprawę postępowania o charakterze nadzwyczajnym.
W realiach niniejszej sprawy stwierdzić wypada, iż krąg podmiotów, z udziałem których prowadzone było postępowanie przed organem pierwszej i drugiej instancji jest zdecydowanie różny, bowiem organ odwoławczy rozpoznając sprawę za stronę postępowania uznał jedynie odwołującego się i inwestora pomijając kilkunastu dalszych uczestników, których organ pierwszej instancji uznawał za strony postępowania i których dopuścił do udziału w postępowaniu. Z rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie sposób wyprowadzić wniosku co do tego, jakie przyczyny legły u podstaw tak drastycznego ograniczenia kręgu podmiotowego sprawy. Przyczyn tych nie doszukał się również sąd administracyjny.
Powyższe spostrzeżenie pozwala postawić tezę, iż nie wszystkie strony postępowania brały udział w postępowaniu przed organem odwoławczym. Mając natomiast na uwadze, iż brak jest w niniejszym postępowaniu okoliczności, które uzasadniałyby prawną racjonalność dokonanego przez organ odwoławczy ograniczenia kręgu podmiotowego sprawy, to wskazać wypada, iż niczym niezawiniona jest przez niektóre strony absencja w postępowaniu odwoławczym.
Tak wskazane okoliczności pozwalają uznać, iż w niniejszym postępowaniu zachodzi jedna z przyczyn stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a.), a tym samym występuje w postępowaniu administracyjnym tego rodzaju naruszenie prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "b" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Wobec uchylenia zaskarżonych decyzji, należało stwierdzić, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku decyzja ta nie podlega wykonalności (art. 152 p.p.s.a.)
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.