Uzasadnienie
3 II SA/ Łd 870 / 01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wyrejestrowania samochodu marki Fiat 125 p zarejestrowanego za numerem [...] na nazwisko J. K. Decyzja została podjęta na podstawie art. 79 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) oraz na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 59, poz. 632). W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej podniósł, że warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizacje zadań, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wnioskująca o wyrejestrowanie pojazdu żona zmarłego właściciela Z. Ł. – K. pomimo wezwania nie wniosła stosownej opłaty.
W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. – K. podniosła, że nie posiada wystarczających środków na uiszczenie opłaty i dlatego wniosła o zwolnienie od obowiązku jej wniesienia.
Po rozpatrzeniu odwołania Z. Ł. – K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję akceptując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 59, poz. 632) nie przewidują żadnych ulg i zwolnień w opłatach za wyrejestrowanie pojazdu. Brak podstawy materialnoprawnej uniemożliwiał tym samym zwolnienie zainteresowanej od obowiązku wniesienia opłaty.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. Ł. – K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej brak podstawy materialnoprawnej do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów nie oznacza, że o takie zwolnienie zainteresowany nie może ubiegać się w oparciu o ogólne przepisy postępowania administracyjnego (art. 267 k.p.a.). Alternatywnie skarżąca podała, iż podstawą zwolnienia może być również przepis art. 22 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
Oznacza to, iż Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada,czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, iż przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie.
Stosownie do treści art. 79 ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) warunkiem wyrejestrowania pojazdu w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizacje zadań, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ani przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym ani też rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (powołanych wyżej) nie zawierają regulacji w przedmiocie zwolnienia od obowiązku uiszczenia takiej opłaty.
Nie można podzielić zawartego w skardze poglądu, że brak pozytywnej regulacji w tym zakresie uzasadnia dopuszczalność ubiegania się o takie zwolnienie w oparciu o art. 267 k.p.a. Przepis ten uprawnia organ administracji publicznej do zwolnienia strony jedynie od kosztów postępowania. Zwolnienie od opłat następuje tylko wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnych przepisach (tak też J. Borkowski w Kodeksie postępowania administracyjnego Komentarz 3. wydanie; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2000; str. 797).
Również przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (powołanej wyżej) nie mogą stanowić podstawy zwolnienia skarżącej od obowiązku uiszczenia opłaty przewidzianej w art. 79 ust. 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Przepis art. 2 Ordynacji podatkowej określa rodzaje należności, do których stosuje się przepisy tej ustawy. W odniesieniu do opłaty, którą obowiązana jest uiścić skarżąca nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 2 § 1 pkt 1 i 4 ustawy, gdyż do ustalenia lub określenia tej opłaty nie jest uprawniony organ podatkowy. Opłata ta nie jest opłatą skarbową ani też opłatą, o której mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych jako, że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (wg stanu prawnego na datę wydania decyzji) opłatami lokalnymi były opłaty targowe, miejscowe i administracyjne. Opłata przewidziana w art. 79 ust. 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest należnością budżetu państwa a zatem nie stosuje się do niej przepisów działu III Ordynacji podatkowej (art. 2 § 2 ustawy).
Jeśli zatem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa to skarga podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).