Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu wniosku B. P., odmówiło uzupełnienia decyzji własnej z dnia [...], nr [...].
B. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W razie wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać, czy jest ona dopuszczalna, a więc ustalić czy nie zachodzi żadna z przesłanek jej odrzucenia wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a.
Oceniając dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie wskazać należy, że instytucja uzupełnienia decyzji przewidziana w art. 111 k.p.a. została tak skonstruowana, iż orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub odmowie jej uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu prawnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym), nadto zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania od decyzji na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia).
Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje też możliwości wniesienia na nie zażalenia. Tym samym nie należy do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zakwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne, jego ocena nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro ten kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a.
Wobec powyższego uznać należało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.