Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta T. decyzją znak: [...] z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla działek o nr 321/1, 321/3 oraz 452, obręb [...] przy ul. K. w T. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika. W odwołaniu podano adres do korespondencji: "ul. G. 212/226, [...] W.", a nadto załączono dokument pełnomocnictwa, w którym wskazano pełnomocnika w następujący sposób: "...udzielam pełnomocnictwa pracownikowi Spółki Pani J. Z. zam. w W. ([...]) ul. K. 34/12..."
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.
Decyzję organu odwoławczego – jak wynika z akt sprawy – doręczono dorosłemu domownikowi J. Z., pod adresem W., ul. K. 34/12, w dniu 1 kwietnia 2011 roku.
W dniu 12 lipca 2011 roku A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Równocześnie ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyjaśniając, iż w dniu 6 lipca 2011 roku pełnomocnik spółki – J. Z. odebrała korespondencję przychodzącą do jej mieszkania, w którym jest zameldowana na pobyt stały, w którym jednak nie zamieszkuje. Wśród odebranej korespondencji znalazła się również przesyłka od organu zawierająca skarżoną decyzję. Strona podkreśliła, że z uwagi na to, że J. Z. umocowanie do działania w sprawie otrzymała w granicach obowiązków pełnionych w ramach zatrudnienia w skarżącej spółce w odwołaniu wskazano adres do doręczeń: ul. G. 212/226, [...] W..
Strona zaakcentowała, iż Kolegium posłużyło się adresem wskazanym w pełnomocnictwie jako adres zameldowania pełnomocnika, a nie adresem wskazanym w odwołaniu jako adres strony do doręczeń.
W ocenie skarżącej niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło wskutek powyższych okoliczności, na które strona nie miała wpływu, a więc – jej zdaniem – nie można przypisać jej winy w uchybieniu terminowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasadą wyrażoną w art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jest, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Nadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o przywrócenie terminu dla swej skuteczności wymaga równoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin dotyczy.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został złożony w terminie ustawowym wraz z jednoczesnym wniesieniem skargi, spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej.
W treści wniosku oraz piśmie uzupełniającym zostały przywołane okoliczności będące przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi. W ocenie sądu okoliczności podane przez stronę skarżącą stanowią uprawdopodobnienie braku winy skarżącej w niezachowaniu terminu do wniesienia skargi do sądu.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu strona skarżąca zdołała uprawdopodobnić, iż przesyłka zawierająca decyzję organu II instancji nie została prawidłowo doręczona. Nie ulega wątpliwości, iż strona skarżąca w treści odwołania wyraźnie określiła adres do doręczeń, jednak - wbrew owemu wskazaniu – organ mylnie przesłał decyzję na inny adres (adres zameldowania pełnomocnika strony podany w dokumencie pełnomocnictwa). Konsekwencją tego błędnego doręczenia – a więc działania organu, na które strona nie miała wpływu - jest konstatacja, że w tych okolicznościach nie podobna przypisać stronie skarżącej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi do sądu. Jeżeli więc w dniu 6 lipca 2011r. pełnomocnik strony skarżącej odebrała korespondencję pochodzącą od organu, to dopiero w tym momencie ustała po stronie skarżącej przyczyna uchybienia rozważanemu terminowi i otworzyła się możliwość do złożenia skargi i rozpatrywanej prośby o przywrócenie terminu.
Zważywszy co powyżej, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
m.ch.