Uzasadnienie
II SA/Łd 873/12
Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. K. P. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o przyznanie zasiłku celowego na wykupienie podstawowej żywności i leków bez recepty oraz na podstawie recept, wykonanie bieżącego remontu pomieszczeń mieszkalnych (malowanie) oraz wykonanie badania specjalistycznego mózgu.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz [...] na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 39 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) odmówił K. P. przyznania zasiłku celowego na wykupienie podstawowej żywności i leków, wykonanie bieżącego remontu pomieszczeń mieszkalnych oraz wykonanie badania specjalistycznego mózgu. Organ w uzasadnieniu wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, iż strona nie spełnia kryterium dochodowego, w związku z czym nie przysługuje jej zasiłek celowy.
W dniu 8 maja 2012 roku K. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, uznając to rozstrzygnięcie za krzywdzące.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, pomocy udziela się osobom i rodzinom, w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po opuszczeniu zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej.
K. P. jest osoba bezrobotną posiadającą lekki stopień niepełnosprawności. Organ wyjaśnił, że rodzinie K. P. może być udzielona pomoc społeczna, bowiem rodzina spełnia przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1-15 ustawy o pomocy społecznej. Rodzina K. P. składa się z dwóch osób: K.. i A. P.. Strona mieszka wraz z żoną w bloku, w którym posiada lokal własnościowy. Rodzina K. P. utrzymuje się z emerytury A.P. w kwocie 1073,57 zł. Stałe miesięczne wydatki (energia elektryczna, gaz, opłaty) stanowią kwotę około 750,00 zł, co oznacza, że na zakup żywności, leków i innych niezbędnych wydatków pozostaje kwota około 145,00 zł, a na jedną osobę w rodzinie. Wskazał jednak, że sytuacja finansowa rodziny K. P. nie kwalifikuje się do przyznania zwykłego świadczenia z pomocy społecznej z uwagi na przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego. Zdaniem organu pracownik socjalny nierzetelnie ocenił sytuację rodziny w zakresie zdrowotnym, bowiem uznał, że już zdiagnozowanie guza płuca jest taką szczególną okolicznością dającą możliwość ubiegania się o wsparcie, bowiem w zwalczaniu tej choroby na pewno duży wpływ ma w miarę bezstresowe życie, dobre odżywianie i leki.
Nadto Kolegium wskazało, że znana jest organowi sytuacja pacjentów ubiegających się o wykonanie specjalistycznych badań lekarskich. Z materiału zebranego w sprawie wynika, że lekarz zlecił wykonanie specjalistycznego badania mózgu, co może oznaczać, iż zakład medyczny wyznaczył tak odległy termin badania, iż K. P., w uzasadnionej trosce o swoje zdrowie, chciał wykonać te badania odpłatnie tzn. szybciej. Kolegium zarzuciło, że organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera braki w postaci wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Kolegium zaleciło organowi I instancji wzięcie w ponownie prowadzonym postępowaniu pod uwagę ocenę sytuacji zdrowotnej i finansowej rodziny oraz rozważenie, czy te okoliczności pozwalają na przyznanie zasiłku specjalnego celowego.
Decyzję powyższą skarżący otrzymał w dniu 19 lipca 2012 roku, zaś w dniu 16 sierpnia 2012 roku złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuty skargi zasadniczo dotyczą działań MOPS w K. i braku pomocy oraz przyjętego w ustawie kryterium dochodowego, niezmienionego od 2006 roku.
W dniu 16 sierpnia 2012 roku organ I instancji wydał kolejną decyzję, którą odmówiono skarżącemu przyznania świadczeń, o które wnosił w dniu 3 kwietnia 2012 roku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wskazując, że nie zawiera ona zarzutów pod adresem zaskarżonej decyzji..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada zgodność zaskarżonego aktu z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a.). Przy tym sąd, rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi (art. 134 §1. p.p.s.a.) związanie granicami skargi oznacza, że sąd weryfikuje postępowanie administracyjne prowadzone do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że nie ma podstaw w tym postępowaniu sądowym do badania kolejnych decyzji wydanych przez organy a rozstrzygających ten sam wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2012 roku.
Rozpoznając skargę w ramach tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, że nie zawiera ona uzasadnionych podstaw. Jak trafnie zauważyło SKO w odpowiedzi na skargę, K. P. i skoncentrował się na zarzutach wobec działania organu I instancji. Przy czym brak podstaw do potraktowania jego skargi z dnia 16 sierpnia 2012 roku jako skargi na kolejną decyzję Burmistrza [...], wydaną po decyzji kasatoryjnej SKO z dnia [...], bowiem skarga do sądu sporządzona i wysłana została przed jej otrzymaniem. Na marginesie jedynie można wskazać, ze gdyby skarga z dnia 16 sierpnia 2012 roku dotyczyć miała kolejnej decyzji Burmistrza [...] (także z 16 sierpnia 2012 roku), podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Natomiast oceniając decyzję organu odwoławczego z dnia [...] należy uznać ją za zgodną z prawem. Organ odwoławczy trafnie uchylił decyzję z dnia [...]. Postępowanie przed organem I instancji dotknięte było bowiem istotnymi wadami i brakami procesowymi, wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy zgodzić się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że nie rozważono szczególnej sytuacji zdrowotnej skarżącego i nie dokonano ustaleń, które pozwoliłyby na rozważenie ewentualnego przyznania świadczeń w innym trybie (art. 40 ustawy o pomocy społecznej). Stosownie do treści art. 138 § 2. k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, odpowiada powyższym kryteriom.
Z uwagi na powyższe, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. n.k-o.