Uzasadnienie
Z. B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2017 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 (czterysta) zł. Termin do wykonania zakreślono na 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie doręczono skarżącemu dnia 1 grudnia 2017 roku.
W piśmie z dnia 8 grudnia 2017 roku skarżący oświadczył, iż z uwagi na trudną sytuację osobistą związaną ze stanem zdrowia nie może pozwolić sobie na wydatkowanie dodatkowych środków na postępowanie sądowe, dlatego cofa skargę.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 roku skarżący został wezwany do wskazania czy wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czy cofa skargę i nie składa wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni pod rygorem uznania, że skarżący wnosi o umorzenie postępowania.
W piśmie z dnia 24 stycznia 2018 roku skarżący podtrzymał oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.
Przepis art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") stanowi, iż od skargi pobiera się wpis. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Wysokość wpisu została określona na podstawie unormowania § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Zarządzenie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 1 grudnia 2017 roku, zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania ekspirował z dniem 8 grudnia 2017 roku. We wskazanym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Skarżący nie wniósł także o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący w treści pism z dnia 8 grudnia 2017 roku i następnie z dnia 24 stycznia 2018 roku oświadczył, że cofa skargę. Jednakże, oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło zostać uwzględnione, bowiem braki skargi nie zostały uzupełnione.
W tej sytuacji brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, zatem skarga – na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a. – podlega odrzuceniu.
A.B.