Uzasadnienie
S. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. W treści skargi jej autor wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nieodwracalnych skutków prawnych bowiem konsekwencją ostatecznego stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy może być wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji wielce prawdopodobnym jest to, że zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na budowę, co doprowadzi do rozebrania części hali magazynowej należącej do skarżącego, co narazi go na znaczne szkody i doprowadzi do skutków prawnych niemożliwych do odwrócenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Taka interpretacja art. 61 § 3 P.p.s.a. jest uzasadnioną jego brzmieniem, w którym mowa o wstrzymaniu wykonania nie zaś o wstrzymaniu skutków prawnych aktu administracyjnego.
Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy wydana na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) ze względu na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu. Przedmiotowa decyzja ma charakter deklaratoryjny, to znaczy, że z punktu widzenia zagospodarowania terenu stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Określa podstawowe parametry, dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które poprzedzają wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter "promesy" uprawniającej (łącznie z innymi dokumentami) do ubiegania się o pozwolenie na budowę, na terenie w niej wskazanym. Nie jest zatem aktem upoważniającym do rozpoczęcia czy kontynuowania inwestycji. Wydanie przez organ administracji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów.
Z tego powodu decyzja ta nie nadaje się do wykonania i jako taka nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do podniesionego we wniosku o wstrzymanie argumentu, że stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy może mieć wpływ na uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i w konsekwencji prowadzić do rozbiórki istniejącego obiektu, należy wskazać, że postępowanie w sprawie bytu prawnego pozwolenia na budowę ma charakter odrębny, w którym strona skarżąca będzie mogła zgłaszać stosowne wnioski procesowe. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że ze względu na charakter zaskarżonej decyzji, którą orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy, nie zachodzą przesłanki do udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. należało oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
a.bł.