Uzasadnienie
II SA/Łd 899/10
Uzasadnienie
T.R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup leków. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu strona ograniczyła żądanie do ustanowienia pełnomocnika.
Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach T.R. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący nie wykazał żadnego majątku, jego jedynym źródłem utrzymania są świadczenia z pomocy społecznej. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawną i bezrobotną. Skarżący oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącego, należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżący jest osobą bezrobotną i niepełnosprawną, a źródłem utrzymania jest pomoc społeczna, co nie pozwala na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG