Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 17 czerwca 2003 roku W. L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] która utrzymała w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielającą L. i W. małżonkom S. na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm) pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. W dniu 11 marca 2004 roku W. L. cofnął skargę wniesioną w niniejszej sprawie nie podając uzasadnienia przyczyny swego działania, wskazując jedynie, iż wycofuje skargę pomimo własnej krzywdy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.))
Przepisy obowiązującego w tym zakresie prawa stanowią, iż skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd władny jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wobec nie wskazania przyczyn cofnięcia skargi konieczna jest analiza postępowania organów administracji publicznej wydających decyzje w niniejszej sprawie w celu oceny skuteczności cofnięcia skargi. Podstawę do oceny działań administracji daje przepis art. 3 par. l p.s.a. oraz art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Otóż mając na uwadze uwzględnienie przez organy administracji przy wydawaniu kwestionowanych decyzji norm prawa regulujących kwestie warunków technicznych i usytuowania rozbudowanego budynku (vide: rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. Nr 15 poz. 140 z 1999 roku ze zm.)), należy uznać, iż nie można dojść do przekonania, iż cofnięcie skargi jest czynnością stanowiącą obejście prawa.
Podobnie brak jest podstaw do przyjęcia, iż w następstwie cofnięcia skargi utrzymana zostałaby w mocy decyzja administracyjna dotknięta nieważnością. Tym samym stwierdzić wypada, iż nie występują w sprawie okoliczności mogące być podstawą do uznania niedopuszczalności cofnięcia skargi, zaś krzywda, o jakiej mówi skarżący, co najwyżej może być traktowana w kategoriach subiektywnych odczuć. Zatem cofnięcie skargi jako czynność rezygnacji z dochodzenia przed sadem swych praw jest prawnie skuteczna i wiąże Sąd.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest umorzenie postępowania (art. 161 par. 1 pkt 1 p.s.a.)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 46 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w związku z art. art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) nakazując zwrócić stronie skarżącej cały wpis od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.