Uzasadnienie
P. S. złożył skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentacji dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
W odpowiedzi na tę skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty;
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Zważywszy na powyższą regulację prawną – Sąd stwierdza, że zaskarżone skargą postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego odrębną skargą. Nie jest to bowiem ani postanowienie, na które przysługuje zażalenie, ani kończące sprawę, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Żaden też przepis szczególny nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego. Zwrócić bowiem należy uwagę, że postanowieniem tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. jako pierwszoinstancyjny organ nadzoru budowlanego nakazał skarżącemu dostarczenie do dnia 31 maja 2019r. dokumentacji dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w jego pouczeniu wskazał, że nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229), zwanej pr.b., zgodnie z którym terenowy organ administracji państwowej przy wykonywaniu zadań określonych ustawą może żądać od inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego oraz od wykonawcy robót budowlanych lub producenta materiałów budowlanych informacji i udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu budowlanego do użytku lub utrzymaniem obiektu, opracowania instrukcji eksploatacyjnej dla obiektu lub jego części, dostarczenia technicznych ekspertyz dotyczących projektu, materiałów, robót, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, oraz określić termin ich dostarczenia. Na postanowienie tego rodzaju nie przysługuje zażalenie, a prawidłowość jego rozstrzygnięcia może być kwestionowana w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w dalszym toku postępowania oraz w skardze do sądu administracyjnego na tą decyzję (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017r., II OSK 468/16, LEX nr 2598641). Ustawodawca w art. 56 pr.b. nie przewidział możliwości zakwestionowania postanowienia wydanego w tym trybie w ramach środka, jakim byłoby zażalenie. Zażalenie jest samodzielnym i formalnym środkiem zaskarżenia, który przysługuje tylko na takie postanowienia których zaskarżalność, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., przewidują expressis verbis przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bądź przepisy prawa materialnego, na podstawie których postanowienie zostało wydane (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017r., II OSK 468/16, LEX nr 2598641).
W konsekwencji wniesiona w tej sprawie skarga jako nie objęta kognicją sądowoadministracyjną podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi jest zaś równoznaczne z odmową merytorycznego rozpoznania sprawy.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
dc